Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Budget en luxe in Miami
04 DEC 2012 • Door Sara Madou

Budget en luxe in Miami

Budget
Dag 1: Little Havana
De eerste dagen willen we met zo min mogelijk geld rondkomen. Een uitdaging, voor twee shopverslaafde vrouwen in een stad als Miami. Tikkeltje jammer dus, dat de taxichauffeur die ons oppikt bij het vliegveld de eerste budgetdag probeert te saboteren: een uitgeprinte routebeschrijving wordt genegeerd en hij crosst half Miami door, om zijn hand op te houden voor onrealistisch veel dollars. Maar door de enthousiaste ontvangst bij Miami River Inn zijn we dat gelijk weer vergeten. De enige bed & breakfast van de stad is spotgoedkoop, lijkt op een sfeervolle Engelse cottage en zit bomvol snoezige poezen en potpourri. Handig, merken we de dag erna: ook nog eens middenin de sfeervolle buurt Little Havana.

Levensader is Calle Ocho, een straat waar we avances van oude domino-spelende mannetjes weerstaan om de toffe streetart te bewonderen. Stap een zijstraatje in en je ziet zó’n realistische pieces, dat de beroemde Banksy erbij verbleekt. Vergelijkingsmateriaal is aanwezig in de vorm van een échte Banksy (met glasplaat ervoor), op de gevel van de kringloopwinkel (vol goedkope kleding, maar ja we mogen niet…). Je schijnt hier ’s avonds beter niet rond te kunnen lopen als vrouw zijnde, maar overdag merk je daar niks van: een ultiem relaxte sfeer. Na een goedkope lunch (zak noten bij Wallgreens) spotten we Fruteria Los Pinareños. Sapjes waar je bij onze Shakies acht euro voor betaalt, kosten hier een dollar. En ze zijn lékker. Avocado, dadel of ananas: noem je fruit en het lieve oude vrouwtje achter de balie tovert er een sapje van. ’s Avonds eten we in het restaurant aan de overkant voor vijf dollar een enorm bord Cubaans eten. Totale kosten vandaag: 15 dollar. Best te doen zo, dat budget.

Dag 2: rooftop bars voor nop
De volgende dag brengt taxidriver Mike (hoe Tarantino-esque) ons naar een andere buurt. Mike is van oorsprong Nederlands en beweert een carrière als Playboy-fotograaf achter de rug te hebben. Zoals vrijwel iedereen hier, verwacht ook Mike 15% fooi. Een beetje lullig voelt het wel, maar we geven hem precies wat op de meter staat. Sorry Mike! Maar gelukkig is hij Hollands, dan snap je zo’n budgetdag wel. Via een brug steken we de zee over. Miami (met downtown buurten als Little Havana) is namelijk een andere stad dan Miami Beach (met het strand en alle clichébeelden zoals je die uit films kent). Budgettechnisch dachten we het slim te doen met onze B&B, maar we betalen 25 dollar om naar de overkant te gaan.

Niet dat het ritje in kwestie een straf is: je ziet het perfecte Miami-plaatje van witte stranden, blauwe zee, wuivende palmbomen en hoge (hotel)gebouwen aan je voorbij trekken. Mike dropt ons bij het Miami Museum of Erotic Art (www.weam.com). Als student krijg je er korting en wanneer je dit magazine meeneemt en lief lacht tegen bejaarde eigenaresse Naomi, laat ze je vast voor niks binnen. De moeite waard, want Naomi heeft een indrukwekkende hoeveelheid erotische kunst. Tekeningen, een gigantisch gebeeldhouwd bed vol seksuele tafereeltjes en zelfs de originele penis uit A Clockwork Orange.

Daarna hebben we even een loungemomentje nodig, maar ja, dat budget. De befaamde hotel rooftop bars spoken door ons hoofd, dus als we langs The Perry komen wagen we het erop. Goede keus, want je mag daar ook als non-hotelgast de lift pakken naar het dak met bar, zwembad, loungestoelen en magnifiek uitzicht: dé plek voor jaloersmakende Facebook-foto’s.  On a budget is het beter om de menukaarten te negeren, maar dat hebben we wel over voor zo’n ultieme Miami hang-out.
 
Dag 3: in de entourage van een dj
We nemen de bus, voor slechts twee dollar. Die moet je wel in absoluut ongekreukte vorm bij je hebben, om ze in het nogal onhandige systeempje te stoppen: best lastig als een bus vol mensen naar je staart. Uitstappen bij Ocean Drive, dé flaneerstraat. Enorme siliconen-toestanden, indrukwekkende wasbordjes, dansende halve zolen en een dude met de naam Skateboard George; je kijkt er je ogen uit.

’s Avonds eten we bij Indomania de grootste rijsttafel ooit (vraag een doggybag; genoeg eten voor een week). Het restaurant is van een Nederlands echtpaar en dochter Isa heeft een stapavond gepland met dj’s A-train (in het echt Aaron) en Prince (die heet wel echt zo); wij haken aan. Goede budgettip, jezelf onderdeel maken van een dj-entourage. Ze hebben een auto (scheelt geld), krijgen ons gratis naar binnen (scheelt nog meer geld) en willen niet dat vrouwen betalen voor hun drankjes (scheelt.. enfin, je begrijpt het).

We beginnen in jazzbar Bardot, waar A-train draait. Vervolgens verschijnt er een soulbandje: de zanger mikt al headbangend zijn microfoon omver, maar blijft ondertussen vrolijk door zingen. We zijn zo geïntrigeerd dat we te laat komen voor A-trains volgende draaibeurt, in The Vagabond. Het ligt in een ongure buurt, maar dat ben je vergeten zodra je binnen bent (of buiten, in de tuin met haardvuur en barbecue). Iedereen danst z’n ass eraf op funk en rauwe hiphop. Van Dominicanen via Mexicanen tot Brazilianen; half Latijns-Amerika sleept ons de dansvloer op. Wijze lessen van vanavond: (1) Je eigen Desperado’s (Corona met tequila’s erin) maken is niet lekker. (2) Zes uur lang dansen op te hoge hakken is niet goed voor je voeten. (3) Wanneer je het aanbod van een dronken Dominicaan om je naar huis te brengen afslaat en een taxi neemt (die korting geeft omdat we een liedje voor hem zingen), kun je nooit écht dronken zijn.

Luxe
Dag 4: lavashells & een footscrub
Op nummer 3 van de vorige avond komen we de volgende ochtend terug. Godzijdank kunnen we vanaf vandaag spenden. Tijd voor een hotelswitch: we vertrekken naar The Savoy en posteren ons vervolgens op een terrasje om de hoek. Sterke koffie, orange juice, omeletten en broodjes falafel: de schranslunch doet de kater grotendeels vergeten, het bezoekje aan Uhma Spa verzorgt de rest. Wát een meesterlijke massages geven ze daar. We worden bewerkt met verhitte lava shells en oliën, om te eindigen met een footscrub. Uw verslaggeefster is in een aantal beautysalons geweest, maar viel nog nooit eerder in slaap op de behandeltafel. Tot nu. Het laatste stukje werkstress  is foetsie en de door een overdosis flaneren veroorzaakte spierpijn is ook verdwenen.  Evenals 120 dollar per persoon, maar een kniesoor die daarop let. Diezelfde kniesoren kunnen overigens ook een andere, minder dure behandeling kiezen.

Zelf hebben we de smaak te pakken en gaan, nadat het ons meerdere keren getipt is, naar  Bond Street. Dat sushirestaurant zit onderin het Townhouse hotel en vol met fashionable vrouwen en hippe reclamejongens. Éven wennen aan het gebrek aan licht en verwarming in de donkere kelder met loeiende airco, maar gun je ogen de tijd en neem een vestje mee. Want wij zouden nog met een blinddoek op de Noordpool gaan zitten voor die tempura en avocado rolls. Flesje saké erbij, lychee ijs na; dit luxe leventje bevalt wel.

Dag 5: van kleding tot kunst
Ein-de-lijk de dollars laten rollen tijdens een winkelcentrum-tour. Eerst is er Millenia: waar we wegdromen bij Jimmy Choo (zelfs voor een luxe dag iets te prijzig), de halve Victoria’s Secret leegkopen (een vrouw heeft immers nooit genoeg neonblauwe hipsters) en een enorm bord salade nuttigen op het zeer aangename terras van restaurant Crave. Vervolgens naar Aventura, waar we in een shopping craze een hoeveel jurkjes kopen die nooit in de koffers gaat passen. Al dat shoppen maakt moe. Gesloopt, zelfs.

Uitblazen in Wynwood dus. In drie jaar tijd is deze ex-getto getransformeerd tot een kunstdistrict vol hippe koffietentjes, oogstrelende graffiti en fijne restaurantjes. Zoals Wynwood Bar & Grill. Echt zo’n plek waar je zonder moeite een hele avond doorbrengt: van appetizer en cocktailuurtje via diner tot borrelen aan de bar. Wat we dan ook doen. Hun menukaart is enorm en we bestellen een berg eten (Zwarte bonensoep! Guacamole! Tortilla’s!) die amper op de tafel past. Tussen de gangen door wandelen we even over het terrein (de Wynwood Walls), waar de muren gevuld zijn met kleurige street art: sommige werken zijn net foto’s. Visioenen van een carrière als graffiti-artiest komen voorbij, totdat we een artiest spotten die live een kunstwerk maakt. Pittige klus: met terugwerkende kracht bewonderen we al die street art nóg meer.

Dag 6: de NFU-list
Dé tip voor deze gigantische stad: door meerdere keren te switchen van hotel, ontdekken we elke keer een andere buurt. Vannacht slapen we in Circa 39, ook aan het strand. De receptionist vertelt dat er vanmiddag Gay Pride is. Een hysterisch feestje in een stad die op een simpele dinsdagmiddag al zo hysterisch is als de pest, dát willen we zien. Dronken travo’s op gouden plateaupumps, bizarre lesbische koppels, een kale kat met een zonnebril; we vermaken ons er kostelijk. Dat we uit Nederland komen, blijkt veel gays te interesseren. De vraag: ‘You’re Dutch? Can we borrow some weed?’ wordt veelvuldig gesteld.

Vervolgens hoort deze reis afgesloten te worden in stijl. In het kader van ‘essentiële research’ hebben we ons op de lijst laten zetten voor een aantal clubs; handig voordeeltje als journalist. Aan de deur hoefden we slechts te zeggen dat we op de NFU-list stonden. Alleen is die afkorting bij club nummer 1, Louis, natuurlijk vergeten. ‘We staan op een lijst. Iets met een M. Of een Q.’  De portier kijkt sceptisch. Maar zodra de letters ‘NFU’ naar boven komen en genoemd worden verschaft hij ons zo snel als het licht toegang, met een brede glimlach een stapel bonnen voor gratis drank. NFU blijkt te staan voor No Fuck Ups en zorgt ook bij club nummer 2, Mokai, voor een vorstelijke ontvangst.  

De clubs zijn vergelijkbaar: harde house uit de boxen, zéér schaars geklede maar bloedmooie vrouwen die kunstjes doen (hangen aan touwen, paaldansen) en cocktails die weliswaar prijzig zijn (20 dollar, exclusief 1 dollar fooi), maar ook ontzettend lekker. Mokai heeft als bonus veel knappe mannen. Zo zijn er een blijkbaar beroemde ijshockeyspeler, die zijn best doet om uit te leggen hoe de sport in elkaar steekt (wij hebben nog nooit een ijshockeywedstrijd gezien, maar het klinkt saai), een American Footballer (die ons uitnodigt aan zijn VIP-tafel, met twintig om hem heen gedrapeerde vrouwen) en een boomlange beveiliger met de openingszin: ‘You’re tall too! That’s convenient!’ Naast het slicke uiterlijk van de clubs is dat hét verschil tussen uitgaan in Miami en in Nederland: waar je hier al snel raar wordt aangekeken wanneer je iemand aanspreekt, heb je in Miami vele gesprekken met intrigerende mensen, die je vol enthousiasme vertellen over hun stad. En terecht.

Oordeel: Miami on a budget kan, maar is niet gemakkelijk. Er is zóveel leuks te doen en te zien. Ons advies: spaar al je dollars op zodat je niet op een taxiritje/cocktail meer of minder hoeft te kijken en ga in ieder geval een paar dagen voor de volledige experience.

Comments