Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Sterrenregen week 45
08 NOV 2012 • Door Steven Stoffers

Sterrenregen week 45

Film / Argo
In 1979 wordt de Amerikaanse ambassade in Iran bezet door revolutionairen. De aanwezige Amerikanen worden gegijzeld, maar zes van hen weten te ontsnappen naar het huis van de Canadese ambassadeur. Ook daar is het niet erg veilig, dus de CIA krijgt de opdracht de zes veilig naar Amerika te halen. Maar hoe krijg je deze mensen in godsnaam langs de douane? Simpel: je zet, no pun intended, een hele filmopname in scène, dost de zes uit met nepsnorren en flamboyante pakken en verklaart hun verblijf in Iran met ‘we hebben filmlocaties gescout’. Hoewel, simpel? Zo makkelijk blijkt het in Ben Afflecks (hij regisseert en speelt de hoofdrol) versie nog niet…
 
Nrc.next: ‘Affleck, als acteur modest beeld met charisma, slalomt in Argo heel knap tussen geestige Hollywoodfarce en nagelbijten, waarbij hij interessante  dwarsverdanden aanstipt tussen macht en deceptie. In de grote politiek speelt iedereen toneelstukjes: de CIA, regeringen, Iraanse studenten met hun schijnexecuties. Fijn dan dat Amerika’s ’s werelds beste entertainers/misleiders heeft: hoera voor Hollywood. Diep uitgewerkt wordt dat niet, want Afflecks ambitie reikt niet verder dan een stijlvolle, toonvaste retrothriller. En al begint Argo heel correct met een storyboard dat de Iraanse haat tegen het Westen inzichtelijk maakt – de CIA-coup van 1953, de sjah, folterkelders – Affleck kan dat niet helemaal volhouden. En zo eindigt zijn film als traditioneel oriëntaals avontuur waarion de held opgewonden moslims te slim af is en de blanke de slavin uit de harem bevrijdt.’  
****

Filmtotaal.nl:
‘Dat Argo naast intrige en drama bovenal een nagelbijtende thriller is wordt duidelijk in de weergaloze slotakte, waarin alle ijzersterke plotlijntjes samenkomen. (…) Affleck vertelt het complexe verhaal in duidelijke episodes, zonder de impact van de situatie te onderschatten. (…) Argo pakt naar Europese smaak wel een tikkeltje te Amerikaans en patriottistisch uit. (…) Na Gone Baby Gone en The Town is dit weer het bewijs dat de regisseur Affleck meer geslaagd is dan de acteur, ondanks zijn uitstekende invulling van de hoofdrol.’
****1/2
 
Filmscene.nl:
‘De film kent veel komische momenten die de spanning afwisselen waardoor een vliegensvlugge en bijzonder vermakelijke film ontstaat. En het is hier waarin Affleck de regisseur weer zijn spierballen toont. Het gemak waarmee hij die spanning en paranoia in Teheran, de bureaucratische stress van Washington en de humoristische zelfingenomenheid van Hollywood afwisselt is subliem. (…) Ben Affleck's derde speelfilm als regisseur is wederom bijzonder geslaagd. De zweem van nostalgie en 'zo-worden-ze-niet-meer-gemaakt' maken de film een zeer vermakelijk sneltrein van emoties en spanning. Eindelijk weer een ster waar Hollywood jarenlang op voort kan borduren.’
****

Muziek / Kendrick Lamar - Good kid, m.A.A.d city
Kendrick Lamar is de nieuwste protegé van Dr. Dre en ja, deze man lijkt net zo’n grote te worden als Snoop D-oh-double-gizzay. De ondertitel van het album luidt A short film by Kendrick Lamar en dat is precies wat je mag verwachten: een paar maanden uit zijn leven, vertaald naar 12 hiphoptracks.

Nrc.next: ‘Nadat Kendrick Lamar vorig jaar enorme indruk maakte met de intense, verhalende raps op zijn album Section.80, is dit debuut bij een groot label van hetzelfde formaat als Doggystyle van Snoop Dogg of The Slim Shady LP van Eminem. Een album dat het genre als geheel doet opschudden en zal uitgroeien tot een mijlpaal in de geschiedenis van de rapmuziek.’
*****
 
Pitchfork.com: ‘Listening to it feels like walking directly into Lamar's childhood home and, for the next hour, growing up alongside him. (…) Lamar has subtitled the record "A Short Film by Kendrick Lamar", and the comparison rings true: You could take the album's outline and build a set for a three-act play. (…) All this weighty material might make good kid, m.A.A.d city sound like a bit of a drag. But the miracle of this album is how it ties straightforward rap thrills-- dazzling lyrical virtuosity, slick quotables, pulverizing beats, star turns from guest rappers-- directly to its narrative.’
*****
 
Nu.nl: 'De verwachtingen rondom het Interscope-debuut van Kendrick Lamar waren dusdanig hoog dat het album eigenlijk alleen maar kon tegenvallen, maar wonder boven wonder lost de rapper ze allemaal in. Sterker nog: hij overtreft ze. En niet zo'n beetje ook. (…) In tegenstelling tot veel mainstreamhiphopplaten anno 2012, blijven gastrollen beperkt tot wanneer echt nodig, maar wanneer wel aanwezig (Drake, MC Eiht) zijn ze raak ook. (…) In 2010 leverde Kanye West met My Beautiful Dark Twisted Fantasy wellicht zijn magnum opus af met een plaat die de grenzen van hiphop meters uitrekte. Maar Lamar bewijst dat er binnen de gebaande paden nog genoeg ruimte is om een meesterwerk te leveren.'
****1/2
 
Lezen / Esther Gerritsen – Dorst
Moeder Elisabeth en dochter Coco hebben een vreemde relatie, ongemakkelijkheid troef. Als zij elkaar bijvoorbeeld op een dag tegen het lijf fietsen, vertelt Elisabeth tussen neus en lippen door dat ze ziek is en dood gaat. Hoewel ze beiden daarna weer snel doorfietsen (en Coco zich zelfs verheugt dit voorval aan haar vriend te vertellen), voelt Coco voelt zich verantwoordelijk en trekt bij haar moeder in. Erg lekker loopt dat niet, en Coco vervalt in haar oude verslaving: alcoholmisbruik. Hoe lang gaat dat nog goed?

Volkskrant.nl: ‘Gerritsen, in 2011 nog genomineerd voor de Libris Literatuurprijs met haar wonderbaarlijke roman Superduif, schrijft scherpe dialogen die lachwekkend en pijnlijk tegelijk zijn, zo onhandig en krampachtig aangepast als haar personages met elkaar praten. (…) De personages van Gerritsen weten wat er van hen wordt verwacht, maar het geforceerd naleven van die verwachtingen heeft nooit het gewenste effect: het leidt eerder tot vervreemding dan verbinding. Alsof er geen overlappende wereld is, behalve bij de kapper, waar de rollen duidelijk zijn en de taal helder is. (…) Gerritsen raakt op plekken waar menig auteur niet bij kan. Dorst verzadigt - althans lang genoeg om er even heel gelukkig van te worden.’
*****
 
Cultuurbewust.nl: ‘In haar roman Dorst schrijft Esther Gerritsen over de stroeve verhouding tussen een moeder en haar dochter. Af en toe zorgt dat voor pijnlijke en ongemakkelijke situaties. Vooral in het begin roepen de personages veel vragen op. Waarom kunnen zij elkaar niet luchten of zien? Langzaam wordt duidelijk dat moeder en dochter veel meer op elkaar lijken dan zij zelf ooit door zullen hebben. De ritmische schrijfstijl met krachtige dialogen zorgt voor herkenning en op bepaalde momenten voor ontroering.’
***
 
NRC Lux: ‘Het volslagen gebrek aan sentimentaliteit zorgt – zowel bij de personages als de auteur – ervoor dat deze roman over een stervende vrouw nergens larmoyant wordt. Zoals Gerritsen toch al aangenaam uit de buurt blijft van alle voor de hand liggen verlangens en ontwikkelingen die het gros van de romans zo volslagen voorspelbaar maakt.
(…) Hoe sterk Gerritsen ook is in het neerzetten van haar sociaal minder begunstigde personages, het is veel moeilijker om hen ook nog een geloofwaardig plot binnen de loodsen. Voor een belangrijk deel komt de roman na een pagina of vijftig tot stilstand: er wordt nog wel geruzied, gezwegen en herinnerd, maar al het ongemak begint te lijken op het ongemak van de scène ervoor.
In het laatste deel van Dorst komt de roman weer tot leven. Daar wordt ook de betekenis van de titel helder. Coco herneemt wat een oude gewoonte blijkt te zijn: zich bezatten en zich vergrijpen aan (of zich laten grijpen door) wildvreemde mannen, meestal in het café. Het is een val in verslaving waarmee ze zich isoleert van iedereen om haar heen – zeker van haar vriend.’
****

Comments

Win
The Paperboy