Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
IDFA 2012: No Man's Zone
22 NOV 2012 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Film

IDFA 2012: No Man's Zone

No Man's Zone
Regie: Toshi Fujiwara (FR/JP, 2011, 105 minuten)

Waar gaat het over?

No Man's Zone gaat over de tsunami en de daaropvolgende nucleaire ramp in Fukushima. In de nasleep van deze rampen, in sommige gebieden duurde het 80 dagen voordat het bevel tot evacuatie kwam, is een zone van 20 kilometer ingesteld waaruit iedereen verplicht moest vertrekken. Op het achtergebleven vee, een enkele hond en het politieteam (de 'witte geesten') dat naar stoffelijke overschotten zoekt na, is het gebied nu een verlaten en door de wereld vergeten puinhoop. Een camerateam gaat terug om de verwoesting in kaart te brengen en de problemen die het opleverde voor voormalige bewoners onder de aandacht te brengen. Want 'seeing is believing', zo herhaalt de voiceover een keer of dertig.

Wat vonden we ervan?
De beelden van het verwoeste gebied zijn op een bepaalde manier heel 'mooi'. Er is veel ruimte voor stilte en overpeinzing in de lange shots van compleet weggevaagde dorpen, waar inmiddels de bomen weer in prachtige bloesem staan. Als de regisseur besloten had ons gewoon een half uur naar deze ansichtkaart van verwoesting te laten staren, waren we tevreden naar buiten gelopen. Maar helaas, de beelden worden begeleidt door een melodramatisch filosoferende voiceover. Er komt geen eind aan haar bespiegelingen over 'onze betekenisgeving aan images' en de vraag of iets wel gebeurd is als er geen beelden van zijn. Compleet met veelbetekenende fade-outs en echo's van haar bij tijd en wijle stompzinnige geleuter.

De eerste keer dat men overschakelt naar interviews met de spaarzame bezoekers van het gebied, ben je dus opgelucht. Die opluchting is van korte duur. De vragen aan mensen die eens in de zoveel dagen hun beesten komen voeren of checken of de opruimingsdienst hun huis niet met de grond gelijk heeft gemaakt, gaan niet veel verder dan: 'Is dit uw huis?' De illusie dat we iets meer over Fukushima te weten komen, kan vrij snel het raam uit.

Maar wat de docu uiteindelijk zó ondraaglijk maakt dat veel mensen voortijdig de zaal verlaten, is het geluid dat de interviewer maakt als hij níét praat. 'Uh. Hmmm. Ah. Oh. Aaahmmm. Hmpf.' In eerste instantie denk je dat dit weer een van de gekke geluidseffecten is, maar op den duur word je helemaal gek. Het is alsof je naar een film zit te kijken terwijl iemand naast je gepijpt wordt en keihard in je oor kreunt. Excuseer ons voor het taalgebruik, maar dit is echt zoals het klinkt. Beroepshalve zitten we alle honderdenvijf minuten uit, maar dan is de zaal al halfleeg.

Cijfer: 4

Nog te zien op het IDFA
Voor wat het waard is: Zaterdag 24 november, 14:45 uur, Tuschinski 5

Comments