Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
Klassieke muziek is weer sexy
01 AUG 2012 • Door Steven Stoffers • Meer blogs over Muziek

Klassieke muziek is weer sexy

Miloš Karadaglić (29)  is de nieuwe ster in de klassieke muziek. Hij wilde rockster worden, maar vindt klassiek gitaar gewoon veel sexier. ‘Ik zie niet in waarom ik niet in een club, arena of een doorrookte jazztent kan spelen in plaats van een poepchique theater.’ Bij klassieke muziek denk je al snel aan een stel bejaarden die moeilijke muziek maken met een enorm orkest. Wie ooit het Concertgebouw Orkest heeft zien spelen, weet dat dat alsnog zeer indrukwekkend is. Maar wie liever een sexy man met een gitaar op een podium ziet, moet 25 augustus naar Miloš Karadaglić in het Concertgebouw gaan. Hij zal je voor eens en altijd overtuigen van het feit dat klassieke muziek niet saai is.

Waarom speel je geen elektrische gitaar? Je had een rockster kunnen zijn, met hordes vrouwen aan je voeten…
‘Toen ik klein was, wilde ik dat ook. Ik wilde een paar akkoorden kunnen slaan, daarbij zingen, voor meisjes uiteraard. Ik wilde populair worden, net als iedereen die voor het eerst een gitaar vast heeft. Mijn familie is absoluut niet muzikaal, maar toch was het mijn vader die er voor zorgde dat ik klassieke stukken wilde spelen. Ze hadden me naar de muziekschool gestuurd, maar ik was helemaal niet voorbereid op alle saaie theorieën en vingeroefeningen. Al snel verloor ik mijn interesse, maar de leraren hadden tegen mijn vader gezegd dat ik talent had. Om me te stimuleren heeft hij toen Asturias van Segovia opgezet. In de jaren ’70 was Segovia een van de mensen die de klassieke gitaar weer mainstream maakte, het was enorm populair. Dat mijn vader die cd had, zegt al genoeg. Toen ik Segovia hoorde, was ik verkocht. Dít wil ik op een dag kunnen spelen spelen, dacht ik toen.’

Wat is dat dan?
‘Het was een magisch geluid dat mijn wereld compleet veranderde. Ik snapte niet dat niet meer mensen dit kenden. Het was zo onvoorstelbaar goed, technisch gezien. Dat één iemand, met twee handen, dat allemaal uit één gitaar haalde. Ongelofelijk, ik vond het veel spannender dan rockgitaar. Begrijp me niet verkeerd: ik houd van het harde,‘in your face’ geluid van een elektrische gitaar. Klassiek is een veel grotere uitdaging, het voelt specialer. Ik kan mijn emoties er veel beter in kwijt en dat is waar gitaarspelen om gaat. Mensen komen naar een show om te zien wie je bent.’

Kun je je de eerste keer dat je gitaar speelde nog herinneren?
‘Wat me echt gevormd heeft, was de eerste staande ovatie. Ik speelde op een schooluitvoering, was acht-en-een-half jaar oud en speelde net een half jaar gitaar. Toen ik klaar was, ben ik gelijk met vriendjes gaan spelen. Na een minuut of vijf kwam de lerares aangerend. Ze zwaaide met haar armen en riep dat ik terug moest komen op het podium. Maar ik snapte niet waarom; ik was lekker aan het spelen. ‘Je moet wel’, zei ze, ‘de mensen staan nog steeds voor je te klappen!’ Toen ik weer op het podium stond en boog, begonnen ze te schreeuwen! Op dat moment besloot ik dat gitarist mijn beroep zou worden.’

Dus je bent toch een rockster?
‘Ik wil voor grote zalen staan om de magie van de klassieke gitaar met zoveel mogelijk mensen te delen. Ik zie niet in waarom ik deze gitaar niet op kan pakken om versterkt in een club, arena of een doorrookte jazztent te spelen in plaats van een poepchique theater. Vooralsnog gaat het best aardig. Ik ben altijd verbaasd over hoeveel jonge mensen naar mijn concerten komen. Ook mensen die nog nooit eerder een klassiek stuk hebben gehoord. Meestal zijn het gitaristen die na de show naar me toe om te zeggen dat ze het fantastisch vonden. ‘Wow, dat kan ik echt niet met een plectrum. (stukje plastic dat popgitaristen meestal gebruiken om te spelen, red)’, zeggen ze dan. Met een beetje geluk zal dat ook in het Concertgebouw weer gebeuren.'

Heb je je laatste cd daarom in Zuid-Amerikaans thema gegeven? Daardoor kun je wel ongestraft de Tango spelen, de meest erotische klassieke muziek die er is. Dat moet toch aanslaan onder jongeren?
‘Niet per se. Op het eerste album heb ik de nummers gespeeld die ervoor hebben gezorgd dat ik gitaar ging spelen. Het tweede album is de ‘natuurlijke volgende stap’ voor mij persoonlijk. Maar het is wel zo dat in Zuid-Amerika de grens tussen hardcore klassiek en mainstream muziek veel vager is. Het is allemaal streetmusic: een gitaar is een gitaar in Zuid-Amerika. Dat spreekt mij persoonlijk erg aan, dus ik denk ook mijn leeftijdsgenoten wel. Er staan dus echt klassieke stukken naast Braziliaanse dansen op het album, zodat ook mensen die niks hebben met deze muziek toch een ingang kunnen vinden. En ja, de tango snapt iedereen.’

Comments

Win
Yellow Lounge @ Paradiso