Ontdek
Kortingen Win CJP events
Over CJP
Contact
Koop je pas Inloggen
CJP @ IDFA - dag 2
19 NOV 2011 • Door Jacques Bravoure • Meer blogs over Film

CJP @ IDFA - dag 2

The Winner Loser
Regie: Darren Hercher (UK), 59 minuten

Waar gaat het over?
Daniel MacNee (52) is een man zonder verleden. Hij lijdt aan de ‘fucking disability’ Hydrocefalus, doordat er teveel hersenvloeistof in zijn hersenen heeft hij nauwelijks meer een geheugen. Samen met regisseur Darren gaat hij langs alle plaatsen die in zijn leven iets betekend hebben om enigszins grip op de zaak te krijgen. Of zoals Daniel het zelf noemt ‘getting my past in focus’.

Wat vonden we ervan?
The Winner Loser is een geweldig portret van een man die heel veel heeft meegemaakt, maar daar zelf weinig meer van weet. De gesprekken met zijn dementerende vader zijn grappig, de relatie met zijn moeder is verwarrend en de kijk die Daniel ondanks alles op de wereld heeft is verhelderend. Hoewel Daniel continu zit te breien om de woede die hij voelt over de ziekte in toom te houden, zitten er namelijk ook voordelen aan. Een afspraak met je zus wordt ineens een leuk verrassingsbezoek.

Cijfer: 7,5

My Mate Manchester United
Regie: Stefan Valdobrev (BGR), 57 minuten

Waar gaat het over?
In Bulgarije woont een bouwvakker die zó weg is van Manchester United dat hij niet alleen zijn hele huis vol hangt met vlaggen, foto’s en sjaals, maar zelfs zijn naam verandert in Manchester Zdravkov Levidzhov United. De liefde gaat zo ver dat hij na een miraculeus geregeld bezoek aan Old Trafford, het stadion, en een ontmoeting met de Bulgaarse spits Berbatov zelfs zijnberoep verandert. Manchester United is geen bouwvakker meer, maar fan.

Wat vonden we ervan?
Het is haast niet voor te stellen hoe iemand zó ontzettend fan kan zijn van een voetbalclub. We hebben vaak hardop moeten lachen. Een van de mooiste scènes is als een vriend beschrijft hoe hij en Manchester de Champions Leageu finale bekeken waar de club in de blessuretijd twee keer scoort en wint. Alleen die herinnering al maakt Manchester weer bijna aan het janken. Na deze docu houd je een klein beetje van de simpele Bulgaar, die na het bezoek aan het stadion zichzelf oprecht de gelukkigste man van de wereld noemt.

Cijfer: 8

The Bully Project
Regie: Lee Hirsch (VS), 89 minuten

Waar gaat het over?
In de Verenigde Staten zijn naar schatting 18 miljoen kinderen slachtoffer van pesten door andere kinderen. Daar wordt weinig aan gedaan door scholen, gezien het eigenlijk niet zo goed uitkomt in het ideale plaatje van community building en harmonie. In de film volgen we 4 gezinnen die met pesten te maken krijgen. Twee daarvan zijn hun kind al kwijt door zelfmoord, een derde kind is door pesten totaal verdoofd voor ieder gevoel en een vierde slachtoffertje trok een geweer in de hoop van het pesten af te zijn.

Wat vonden we ervan?
Kijk, je weet dat je op het IDFA vaak heavy zaken voorgeschoteld krijgt. Daar waren we ook geheel op voorbereid. Maar man, wat hakt The Bully Project er in. We zeggen eerlijk: je krijgt er een steen van in je maag, maar toch is het een echte must see dit IDFA. De film legt ook pijnlijk een deel van de Amerikaanse samenleving bloot. Even lachwekkend als misselijkmakend is de scene dat de vader en moeder van de tot op het bot geterroriseerde 14-jarige Alex bij de conrector zitten. De ouders vragen om veiligheid voor hun zoon, de conrector laat gezellig wat foto’s van haar kleinkinderen zien.

Cijfer: 8,5

Salaam Dunk
Regie: David Fine (VS/Irak), 82 minuten

Waar gaat het over?
Toen de oorlog in Irak officieel 'afgelopen' was, wilde dat niet zeggen dat het gelijk een vrije maatschappij à la de VS werd. Vrouwen en meisjes horen binnenshuis te blijven, volgens de (meeste) Irakezen. Dat ; een Amerikaanse universiteit in het land een basketbalteam met meisjes oprichtte, valt dan ook niet bij iedereen goed. Maar de jonge vrouwen zelf kunnen niet meer zonder. Omdat de sport bevalt, maar ook om even aan iets anders te denken dan hun oorlogsverleden.

Wat vonden we ervan?
De meiden doen hun hardloopoefeningen achter hoge muren want, zo zegt een van hen: 'Ik heb hier nog nooit een meisje zien rennen.' We willen maar even zeggen. De Irakese maatschappij is echt héél anders dan de onze en deze docu drukt je met de neus op de verbazingwekkende feiten. De studentes in het team worstelen duidelijk met het voldoen aan de verwachtingen van familieleden en hun eigen dromen. Zijn het briljante sportvrouwen? Nee. Zijn ze stoer en inspirerend? Absoluut. Wanneer ze de laatste wedstrijd onder leiding van hun Amerikaanse coach (die terug gaat naar de VS) óók weer verliezen, is vrijwel iedereen in het team in tranen. We zijn er zelf ook even stil van.

Cijfer: 8-

Comments