Nuchtere show - Theater

AGENDA/ZOEK KORTING

trefwoord

plaats

genre

wanneer

van

tot en met

Theater: cabaretvoorstelling Guzman

De Spaans-Nederlandse cabaretier Javier Guzman is vooral bekend van zijn sinterklaasconferences. Na een paar eigen theatershows kwam hij vooral in het nieuws door vechtpartijen en drankmisbruik. Nu is hij al een tijdje terug met Derlirium, zijn eerste show die hij –naar eigen zeggen- nuchter heeft geschreven. Behoudt Guzman zijn vlijmscherpe humor ook zonder de drank?

In Delirium spreekt Javier voor het eerst openlijk over zijn alcoholprobleem en zijn moeilijke terugkeer in de samenleving bij terugkomst uit een ontwenningskliniek. Het lijkt alsof zijn leven telkens in de schijnwerpers staat, maar dan wel in het TL-licht. Er is veel herhaling, met hilarische stukken over zijn opmerkelijke jeugd uit streng gelovig Capelle aan de IJssel en Amsterdam. Daarover raakt Guzman ook nooit uitgepraat.

Toch is het niet zo dat Delirium één grote herhaling is van zijn eerdere shows. Waar hij het eerst vooral nodig vond om tegen zoveel mogelijk heilige huisjes te trappen en dan met name tegen politici en politie, snijdt hij nu een nieuw, wat gematigder punt aan. Behalve zijn alcoholisme begint Guzman namelijk over de kinderkoorts waar al zijn vrienden aan lijken te lijden. Huilbaby’s en verwende koters, hij weet er inmiddels alles van. Toch lijken sommige stukken hiervan gekopieerd uit Theo Maassen’s laatste show Tegen Beter Weten In. Op zich maakt het gelukkig niks uit, het blijft komisch.

Guzman is gegroeid in de tijd tussen Delirium en Ton Zuur, voor het eerst lijken zijn frustraties niet geforceerd en dat komt zijn overtuigingskracht ten goede. Met zijn uitbarsting over uitgehongerde kinderen in Afrika en de steeds maar dikker wordende westerse wereld, krijgt hij de hele zaal doodstil. Mensen knikken begrijpend als Javier zijn angst uitspreekt over de communicatie tussen mensen tegenwoordig, of nog erger: het gebrek eraan. Dan weet hij toch weer iedereen aan het lachen te krijgen met grappen over voedsel gooien naar anorexia patiënten. Ook laat hij de voorste rij weer flink zweten met eerlijke vragen aan hun over liefde en geluk. Guzman is nuchter niet zozeer vernieuwend, maar wel net zo leuk.

Auteur: Ellen Metselaar