Toneel op buitenlocaties is één van de mooie dingen van de zomer. Van 18 juni tot en met 10 juli speelt Toneelgroep Maastricht De manke, een stuk van Martin McDonagh, op een unieke en onverwachte locatie: een bedrijventerrein in Maastricht. CJP sprak met actrice Peggy Vrijens, die in het stuk een lekkere rauwdauwer speelt. 

De manke wordt geregisseerd door Arie de Mol, artistiek leider van Toneelgroep Maastricht. Het  gaat over een eenvoudig levende gemeenschap, die zich maar net op de been weet te houden en door water van de grote buitenwereld is gescheiden. Zodra de jongeren horen dat er aan de overkant van het water een filmploeg uit Hollywood is neergestreken, wakkert het verlangen naar een beter leven aan. Op zoek naar rijkdom en roem steken ze het water over, om gedesillusioneerd terug te keren. Alleen de kreupele Billy wordt meegenomen naar Amerika om het tot filmster te schoppen.  

Wat voor een rol speel jij in de voorstelling?

‘Ik speel Elien, één van Billy’s tantes. Samen met Kaat (gespeeld door Rozemarijn ten Hooven, red.) heb ik Billy opgevoed. Elien is een heel grove, ruwe tante, die ineens haar Billy ziet vertrekken naar Amerika. Haar hart zit op de goede plaats, maar ze kan haar emoties totaal niet uiten. Dat geldt overigens voor de rest. Ze moeten allemaal heel hard knokken om te overleven en zijn daar hard van geworden.’

Het thema van de voorstelling is het verlangen naar een meeslepender leven vol roem en glamour.

‘Klopt, en daardoor vind ik het stuk ook heel actueel. Veel jonge mensen willen tegenwoordig beroemd worden, doen mee aan allerlei talentenjachten op tv. Ze denken dat je gelukkig bent zodra je roem hebt. Ook in deze voorstelling zijn het de jongeren die wegtrekken naar de andere kant van het water: daar zal het allemaal beter zijn, daar zijn de grote filmbazen met het geld. Maar gedesillusioneerd komen ze terug. Het gras is niet groener bij de buren.’

Foto: Ben van Duin

Maakt dat de voorstelling ook leerzaam, dat je weer even beseft dat je best heel tevreden mag zijn?

‘Ja, in een bepaald opzicht wel. Eigenlijk leef ik een beetje in de twee werelden die in de voorstelling geschetst worden: aan de ene kant het bekend zijn, aan de andere kant het vechten en harde werken. Mensen kennen me van televisie, van rode loper feestjes, uit de bladen. Ze zien me in chique jurkjes uit een limousine stappen en vinden dat het summum: dan heb je het helemaal gemaakt, dan ben je enorm rijk en gelukkig. Maar dat is niet zo. Het is leuk voor een keertje, maar wat voor een betekenis heeft het nou echt? Het is ergens ook heel hol en je moet altijd hard blijven werken. Een voorstelling als deze is fijn back to basics. We klussen zelf ons decor in elkaar, ruimen rotzooi zelf op en kleden ons om in kleine stacaravans. Om naar de wc te gaan stappen we door de zompige modder en als coulissen ligt er een zeil naast de publiekstribune. Daar hou ik ook van, hier geniet ik echt van.’ 

Hebben alle personages de hang naar roem?

‘Het kriebelt vooral bij de jongeren. De ouderen in de voorstelling hebben zich veel meer neergelegd bij hun situatie, zien die als een soort houvast: het is het enige dat ze kennen. Iets vreemds kan namelijk ook eng zijn. Als je jonger bent, durf je veel meer risico’s te nemen, harder op je bek te gaan. Maar hoe ouder je wordt, hoe voorzichtiger je wordt. Je hebt immers veel meer te verliezen. En je weet beter op waarde te schatten wat je wél hebt.’   

Herken je dat ook bij jezelf naarmate je ouder wordt?

‘Ik ben in Maastricht geboren, opgegroeid en opgeleid en op een gegeven moment lonkte voor mij ook de grote stad. Dat ik naar Amsterdam ben gegaan is goed geweest voor mijn ontwikkeling. Je leert los te breken van het bekende. Mijn vriendinnengroep uit Maastricht zie ik nog steeds elke week. Iedereen woont nu in Amsterdam. En hoe ouder we worden, hoe meer we beseffen dat het heel bijzonder is dat we alle levensfases zo samen hebben meegemaakt. We kunnen in onze gesprekken zó ver terug in de geschiedenis en dat weet ik nu veel meer op waarde te schatten dan wanneer je me dat tien jaar geleden had gevraagd. Als je jonger bent neem je geluk meer voor lief, van: zo hoort het toch?’

Voelt spelen bij Toneelgroep Maastricht als een thuiswedstrijd?

‘Ja, heerlijk. Amsterdam voelt steeds meer als thuis, omdat ik daar nu al zo lang woon, maar dat wil niet zeggen dat ik Maastricht minder ben gaan waarderen. Mijn hart klopt nog heel erg hard voor deze stad. Hier ligt mijn jeugd. En ik ben ook nog steeds een chauvinist hoor, dat zal nooit overgaan, haha. Ik vind het fijn om in Limburg te zijn en kom hier ook echt tot rust. En in de zomer op unieke buitenlocaties in de stad een voorstelling spelen is geweldig.’

Wat is er zo leuk aan spelen op buitenlocaties?

‘Dat je gebruik maakt van de omgeving die je hebt. De locatie geeft het stuk meerwaarde en andersom. Het kan bijna niet op een andere plek gespeeld worden. We spelen nu voor een vervallen industriegebouw met ingetikte ruitjes, op een met onkruid overwoekerde grond en muren vol graffiti. Alles ademt de sfeer van de uitzichtloosheid die sommige bewoners ervaren. En we hebben hier alle ruimte om te spelen, op gebouwen te klimmen, te rennen, te dansen. In De manke gebeurt heel veel tegelijk: de ene verstopt haar drankvoorraad in de bosjes, terwijl twee anderen verderop dansen en er voor je neus muziek wordt gemaakt. Dans, toneel, muziek: alles komt samen in de voorstelling. Dat maakt de voorstelling een mooie totaalervaring om naar te kijken.’  

En waarom zouden we de voorstelling verder komen zien?

‘Omdat het lekker grof en boers is, met teksten als “fuckventje, ik sla je smoel tot moes en druk een kromme spijker in je reet!” Da’s toch heerlijk om daar in de zomer in de open lucht van te komen genieten?’

De manke is gebaseerd op The cripple of Inishmaan uit 1994 van de Ierse schrijver Martin McDonagh. Benno Barnard maakte de Nederlandse vertaling. Muziek is van Erik Vandenberge en choreografie van Jan van Opstal.

De Manke

Toneelgroep Maastricht

18 juni t/m 10 juli

Bosscherveld, Maastricht

www.toneelgroepmaastricht.nl

Prijzen verschillen per dag, maar CJP’ers betalen altijd maar €5,- als je je kaarten online bestelt. Zie hier meer info:  http://toneelgroepmaastricht.flightcontrol.nl/p/189.html