Nelleke's filmdoolhof - Film

AGENDA/ZOEK KORTING

trefwoord

plaats

genre

wanneer

van

tot en met

Film: Franca en de kunstopleidingen: deel 3

25-04-2007

CJP-redacteur Franca vraagt zich af hoe kunstopleidingen in Nederland zich tot elkaar verhouden. Tsja, dan zit er maar één ding op: op onderzoek uit! Deze keer: Nelleke en de kleine wereld van de Amsterdamse Filmacademie.

Een dakterras op de academie: de ideale locatie voor een interview, wat Nelleke Koop en mij betreft. Samen loop ik met de tweedejaars filmacademiestudente door het gebouw naar boven. Onderweg krijgen wij, excuses: zíj, een hoop “hoi’s” en “ha’s”. Het lijkt wel of ze iedereen goed kent. “Dat is het voordeel van een kleine opleiding,” volgens Nelleke Koop: “je leert je toekomstige collega’s hier goed kennen.”

Het gebouw waarin de Nederlandse Film en Televisie Academie gevestigd is staat er vanaf het Waterlooplein gezien levenloos bij. De groene ramen verraden niets van wat zich binnen afspeelt. Ook zijn er geen deuren te bekennen, pas na een rondje academie, ik was totaal de verkeerde kant opgelopen, wijzen een groot aantal geparkeerde fietsen op de ingang.

Niet veel later zie ik Nelleke en al snel besluiten we naar het dakterras te gaan. Het blijkt op de studio’s van de academie te zijn gebouwd: zij vormen letterlijk de kern van de academie met daaromheen de montageruimtes en leslokalen. Voor de eerstejaars moeten de gangen, zonder duidelijke herkenningspunten, een doolhof zijn zo stel ik me voor terwijl ik Nelleke achterna loop die geroutineerd door het gebouw stapt.

Na vele mensen begroet te hebben legt ze uit dat haar jaarlaag uit 72 studenten bestaat. Deze zijn onderverdeeld in verschillende richtingen met onder andere regie, montage, licht/geluid en productie. Nelleke: “Ik heb voor regie gekozen omdat ik van alles wat wil weten. Je moet als regisseur in gesprek met je collega’s: wat is de beste stijl, wat is de beste belichting. Eén plus één is hier drie.”
Het is voor Nelleke belangrijk dat ze met de mensen met wie ze films maakt dezelfde taal spreekt. “Je moet met elkaar aan een half woord genoeg hebben,” zegt Nelleke: “Je hebt als je een documentaire maakt geen tijd om over een shot een halve ochtend te discussiëren.”

Nelleke is zelf documentairemaakster. Ze heeft al enkele producties op haar naam staan en is nu bezig met een film over de voedselbanken in Nederland. “Ik wilde een geëngageerde maar ook persoonlijke film maken. Ik heb gezocht naar iemand die ik kon volgen met op de achtergrond de vraag wat er in Nederland is gebeurd, dat zoiets hier nodig is.” Nelleke heeft zelf vrijwilligerswerk gedaan op de voedselbank, daar ontmoette ze Jan: een vrijwilliger én gebruikmaker van de bank. “Zo kon ik twee aspecten filmen,”vertelt de documentairemaakster. “Bovendien werkt Jan bij logistiek, zo kreeg ik zicht op de ophaalplaatsen van het eten en waar het terecht komt: de verspilling aan de ene kant en de nood aan de andere.
Het project wordt door Nelleke en haar medefilmmakers uit eigen zak betaald. Dat is het nadeel van dit soort beroepen geeft Nelleke toe, maar je doet het dan ook niet voor het geld, “dat weet je als je eraan begint.”