Love it, or hate it. Dat is wat ze zeggen over India. Begint je reis in Bombay, dan word je heel hard in het diepe geslingerd. Bombay, de op één na grootste stad van de wereld. Probeer daar maar eens te blijven zwemmen zonder je zwembandjes. Sloppenwijken, eindeloos veel sloppenwijken. Piepkleine straatjes met huizen van golfplastic en mensen die waarschijnlijk nooit iets anders zien dan dat. Zwarte smogwolken. Oude Engelse auto’s, van die witte, die je wel eens in films ziet. Toeterend verkeer. Wat natuurlijk geen enkel nut heeft, want als iedereen toetert, wat betekent dat dan nog? Bedelende kinderen. Riksjachauffeurs die je het vierdubbele laten betalen. Billboards met de Brad Pitt en de Halle Berry van Bollywood. Vrouwen in burka’s op scooters. Een meisje in minirokje. Mensen zonder been of met één arm. Nog meer bedelende kinderen. Het is een kwestie van vooruit blijven kijken en vooral niet verdrinken.

Van botsautootjes tot circuswagens
Die verkeersdrukte heeft ook zo zijn voordelen: als backpacker hoef je je in India geen zorgen te maken hoe je van A naar B komt. Vervoer is er in alle soorten en maten. Je hebt de riksja, en open autootje op drie wielen met een kilometerteller aan de zijkant. En een knijptoeter, als je geluk hebt. Een soort botsautootjes en zo rijden ze ook. Roekeloos dwars door het drukke verkeer. De fietsriksja is langzaam aan het uitsterven, vooral in het zuiden. Maar de gewone fiets zie je veel. Er wordt van alles mee vervoerd: strobalen, kokosnoten, complete bankstellen. Soms is een fiets zo volgeladen dat je hem haast niet meer ziet: een strobaal op wielen.
Dan is er de stadsbus, maar dat plan zet je na één ritje wel uit je hoofd. Die ene keer dát we het probeerden, waren we achterin ingestapt met onze rugzakken. Er was geen zitplaats meer vrij. Geplet tussen zwetende mannenlichamen, hapten we naar lucht. Tot de conducteur ineens riep: ‘Front side!’ Blijk je als vrouw voorin te moeten stappen. Wisten wij veel? Terug konden we niet meer, we zaten als sardientjes in blik.
Nee, dan is de trein een stuk beter. Met zijn open raampjes van waaruit je het landschap en de kleine stationnetjes voorbij ziet razen. Bij iedere stop komen er mensen naar binnen met grote manden. Ze verkopen chai - Indiase thee, gepofte rijst, fruit en rond etenstijd zelfs warme maaltijden. Minder leuk is dat er op de stations ook bedelkinderen naar binnen glippen. In hun vieze, gescheurde kleertjes kruipen ze door het gangpad en vegen de vloer aan met een oude lap. Daarna tikken ze je been aan en steken een vuil handje op.
Travestieten kom je ook geregeld tegen. Mannen in sari met kilo’s make-up die met veel poeha de coupé binnenkomen, ‘sexy lady’ tegen je roepen in het voorbijgaan en je achterlaten in een walm van parfum. Maar de trein is ook een manier om contact te leggen met de Indiase mensen en veel van het land te zien.
Snel is het bepaald niet en je hebt treintrajecten van een paar uur variërend tot – voor de diehards – tweeëndertig uur. Alles aan het voertuig kleppert en na een paar uur krijg je een houten kont. Maar ja, dan heb je ook wel wat.

Curry’s en kakkerlakken
Nog een groot voordeel voor backpackers: nadat je ticket betaald is, hoef je niet meer op je geld te letten. India is spotgoedkoop. Een currymaaltijd in een restaurant heb je al voor één euro vijftig. En koken kunnen ze, in India. Als je van een beetje pittig houdt, tenminste. Voor vegetariërs is het helemaal het paradijs: overal staan bordjes met ‘veg. restaurant’ en zoveel keuze heb je in Nederland van je leven niet gehad. Maar vegetarisch of niet: eet altijd met je rechterhand, want links dat is de billen-afveeg-hand.
Hostels en goedkope hotelletjes zijn er in India ook in overvloed. Helaas niet allemaal sprookjespaleizen… In Chennai hadden we een spotgoedkoop hotel, maar wat voor één. Een hotel zonder beddengoed, alleen een onderlaken vol smerige vlekken. Een hotel met TL-licht en een krakende ventilator. De muur vol vochtplekken, naast het bed twee plastic tuinstoelen, in de hoek een tv met een rommelig hoopje snoeren ernaast. Een smoezelige watertap met twee troebele glazen. De kraan, tevens douche, gaf een miezerig straaltje die we twee minuten lieten doorstromen uit angst voor salmonella en tot overmaat van ramp zaten er kakkerlakken in de kieren van de badkamerdeur.
Dus, wil je zo’n nachtmerrie voorkomen: leg dan in de grote steden gerust wat meer rupees neer voor een overnachting.

Blank, rijk… filmster.
Onopgemerkt door India reizen is onmogelijk. Iedereen staart je aan, want je bent blank, dus rijk en daarmee interessant. ‘Where you going?’ vragen ze in gebrekkig Engels op straat. ‘What you want, M’me?’ En: ‘Wow, you’re looking like moviestars!’
Je zou er bijna kapsones van krijgen. In Chennai worden we benaderd om in een echte Bollywoodfilm te figureren. Helaas, of eigenlijk toch niet zo helaas, hebben we net besloten de vieze stad en het kakkerlakkenhotel om te ruilen voor frisse lucht en een huisje aan het strand. En daarmee laten we deze kans om carrière te maken in de Bollywood-business varen.

Wat je zeker niet mag misssen in India: ayurvedische massage met kruidenolie, gevolgd door een herbal steam bath. Bezoek aan de bioscoop voor de nieuwste Bollywoodfilm. Tochtje door de backwaters met een rieten boot. Bezoek aan Mysore, stad van de zijde en de sandelhout. Bezoek aan Hampi, waar het net is alsof je in de steentijd bent beland, of in het decor van de Flinstones. Bezoek aan wildpark Mudumulai, waar je in alle vroegte wilde olifanten, buffels, junglekippen en zelfs tijgers kunt zien, maar dan moet je wel heel veel geluk hebben.

Metamorfose
Precies een maand later keren we terug in Bombay en lijkt de stad van een compleet ander kaliber dan de eerste keer. We worden niet meer afgezet. De mensen staren ons niet meer aan, althans zo lijkt het. Er is een plek waar ze geweldige fruitshakes verkopen. We ontdekken dat de locals ‘s avonds naar Chowpatti Beach gaan en dat het daar gezellig is. Dat je er Bel Phuri kunt kopen, aangeprezen door de Lonely Planet. Dat tientallen koks niks liever willen dan ons Bel Phuri verkopen en hoopvol ‘Ye-e-s?’ roepen als we voorbij hun kraam lopen. Dat Bel Phuri inderdaad heel lekker is.
Ellende is er ook nog steeds, maar niet meer zo op de voorgrond als onze eerste dagen in India. Heeft de stad een metamorfose ondergaan? Of zijn wij het die zijn veranderd?

Even wennen, daarna genieten India. Het is even wennen, daarna alleen nog maar genieten. Van de kruidige geuren die de straten vullen. Van de warmte en van de overweldigende regendouches tijdens de moesson. Van de regenboog aan gekleurde sari’s. En van de koeien, die midden over straat lopen en geen stap opzij doen. Ze zijn heilig en het lijkt wel of ze het weten.

Tags: India, Bollywood