Paulusma over zijn bullshit-radar - Muziek

AGENDA/ZOEK KORTING

trefwoord

plaats

genre

wanneer

van

tot en met

Muziek: interview Paulusma:

06-04-2011

Jelle Paulusma, vroeger frontman van een van Nederlands' meest succesvolle indierockbands Daryll-Ann, heeft onlangs zijn derde solo-album Up On The Roof gereleased.

Up On The Roof, zo heet je nieuwe plaat dus. Wat gebeurt er zoal bij jou op het dak?
’Up On The Roof is voor mij een goede metafoor voor de plek waar je je kan terugtrekken en de wereld van een afstandje beschouwd. Ik heb zowaar thuis toevallig een eigen dak waar ik kan zitten, maar daar gaat het niet zo letterlijk om. Het is meer een rode draad voor het album: een dak om te beschouwen, te vliegen, te vallen en te gebruiken als een veilige haven. Zoiets.’

Dit album wordt door velen als vrolijker omschreven dan je vorige, iRecord. Was hier een directe aanleiding voor?
’Nee, niet echt. De vorige plaat was wat onverzorgder en zo stond ik toen misschien ook in het leven. Ik maak gewoon een plaat en dat gaat gaandeweg vanzelf een bepaalde kant op. Dit keer was dat toevallig wat vrolijker.’

Het is geen tegenzet, zo van “Als ze iRecord neerslachtig vinden, moet ik nu met wat vrolijkers komen.”
’Nee, helemaal niet. Ik vind iRecord ook helemaal niet neerslachtig. Ik heb misschien wel een bepaalde melancholieke inslag, maar ik ben daar totaal niet bewust mee bezig. Wat ik zelf mooi vond aan iRecord is dat het niet perfect was. De nieuwe plaat is veel meer afgewerkt; een echte popplaat, als je het zo zou willen zeggen.’

Naast de meer opgetogen muziek gaat Something in Return dan wel weer over een heel serieus onderwerp: kindermisbruik. Ben je bewust met de actualiteit bezig in je muziek?
’Nou, ik zie en hoor bijvoorbeeld -net als iedereen- dingen op het journaal en daar denk je dan over na. En in dit nummer gaat de openingszin [ride on my knees. it doesn’t matter if your parents stay away for a while. there's no need, no need to worry. i'm the kind that eats the bible, red.] over dat onderwerp, omdat dat toen zo speelde. Ik neem dat dan mee. Uiteindelijk denk ik dan: laten we dat maar doen. Maar het is niet zo dat ik me perse volledig op zo’n onderwerp wil richten.’

Dus je schrijft niet na elk NOS journaal een nieuw nummer?
’Hahaha. Nee, dat niet nee. Je zuigt informatie op en soms komt dat eruit bij het schrijven. Zo maak ik muziek.’

Het nummer Summer has gone gaat over een tegenvallend optreden van Midlake. Schrijf je vaker concertrecensies in nummers?
’Dat optreden was min of meer de aanleiding. Na een klotedag ging ik naar Paradiso en toen kreeg ik dat lamlendige stelletje voor m'n kiezen. Daarna heb ik gelijk twee coupletten hierover geschreven, maar vervolgens gaat de tekst een heel andere kant op. Dus niet het hele nummer gaat daarover, het gaf me hoogstens een idee ofzo.’

Is het wat om Midlake voor jouw optreden uit te nodigen?
'Haha, lijkt me een goed idee ja. Maar uiteindelijk waren ze voor mij dus wel een inspiratie. Dus ik bedank ze hartelijk, want het nummer was daardoor zo gepiept.'

Een citaat van jou: “het is moeilijk medeleven te tonen via Twitter.” Toch Twitter je zelf wel.
’Jazeker, maar ik vind het een nogal onpersoonlijk medium. Het nummer Catch U Later gaat daar ook een beetje over. Twitter, en al die andere social media, is gewoon een soort reclame-tool. Je wil via dat medium onder je eigen voorwaarden laten zien wie je bent en wat je doet. Dus daar gebruik ik het ook voor.’

Nog een citaat van jou: “Hoe ouder je wordt, hoe beter je het leven begint te begrijpen.” Je klinkt als een oude zak joh.
’Maar ik geloof gewoon dat dat zo is, joh. Je bullshit-radar wordt steeds actiever. Je gaat de blabla van de echte dingen onderscheiden. Misschien ben ik daarin ook wel een beetje een laatbloeier.’