Rare jongens, die reclamelui (3) - Lifestyle

AGENDA/ZOEK KORTING

trefwoord

plaats

genre

wanneer

van

tot en met

Lifestyle: Bestaat de Mad Men-wereld echt?

03-12-2009

Als we de serie Mad Men mogen geloven, was reclame maken in de jaren zestig één groot feest. Briljante ideeën ontstonden onder de douche, de drank vloeide rijkelijk en minnaressen waren niet aan te slepen. Hoe spannend is de reclamewereld tegenwoordig? Een onderzoek in drie delen.

Lees ook:
- Winnen: 20x dvd-box Mad Men seizoen 2
- Rare jongens, die reclamelui (1)
- Rare jongens, die reclamelui (2)

Naam: Thijs Biersteker (26) 
Beroep: Art Director 
Bureau: Wieden + Kennedy 
Won eerder: de Young Lions Print Competition in Cannes

‘Laatst hadden mijn mannelijke collega’s en ik ons voor de grap als de jongens van Mad Men aangekleed. Iedereen had een mooi pak aangetrokken en een jaren-zestigstropdas gekocht. Hadden we ook meteen een mooi excuus om om één uur ’s middags de flessen gin te openen en dronken rond te hangen. In dat opzicht is er in de reclamewereld weinig veranderd sinds 1960: de flessen whisky staan bij ons ook op tafel. En die mogen om vier uur ‘s middags open. Maar je moet je wel bedenken dat wij hier vaak tot tien of elf uur ’s avonds werken. Dan moet je stoom kunnen afblazen.

Het is niet alleen maar rock ’n roll. Als personeelsuitje gingen we bijvoorbeeld een dagje blowkarten en mountainbiken. ’s Avonds was er een strandtent afgehuurd met een paar dj’s. Onwijs truttig natuurlijk. Ik ken iemand die tijdens zijn bedrijfsuitje naar Brazilië geweest is om te cliff diven. Dat is toch nét iets gewaagder. Maar aan de andere kant hebben we ook Heavy Metal Friday. Dat houdt in dat er elke vrijdag in het hele pand heavy metal gedraaid wordt. Laatst stond er tijdens zo’n avond een doodskist gevuld met bier klaar en speelden er drie metal bands. Het ging er heftig aan toe: de volgende ochtend zaten de bloedspetters tot mijn knieën.

Als een vriend of relatie een nieuwe tent opent wordt daar wel een creditcard voor getrokken. Dan is het: “Jongens, go get drunk en zoek het maar uit.” ‘s Avonds en in het weekend zijn er altijd wel een paar collega’s Guitar Hero aan het spelen. Of hun roes aan het uitslapen. Het drugsgebruik erg valt mee, er wordt alleen wel eens een jointje gerookt om te kunnen ontspannen. Ik heb ook wel eens stage gelopen bij een bureau waar de spiegel op het toilet lag. Dat gebeurt hier niet. De geijkte reclamefeestjes zijn niet zo ruig. De feestjes in Cannes bijvoorbeeld, die zijn toch een beetje schattig. Mensen worden dronken, maar blijven wel lief tegen elkaar. Er wordt niets in brand gestoken of gesloopt en er rent niemand naakt over straat. Daarvoor moet je naar gallery openings, festivals of kleine concerten.  

De reclamewereld is hard. Wanneer je van klanten ideeën moet aanpassen is dat pijnlijk. Dan moet je hulpeloos toezien hoe je kindje wordt neergehakt. Ook mijn bazen schieten sommige dingen genadeloos af met teksten als “Pak een schep en begraaf dit in de achtertuin.” Maar dat is ook nodig, ik heb niets aan eufemismen. Als iets kut is hoor ik het liever direct. Natuurlijk ben ik er wel eens klaar mee. Sommige vergaderingen heb ik uit pure frustratie zonder vingernagels verlaten. Maar uiteindelijk ga ik toch gewoon verder. Want dat is reclame: tanden op elkaar en zolang mogelijk doorvechten om je idee te behouden.’

Zelf ontdekken hoe de reclamewereld in elkaar stak in de jaren zestig?
CJP verloot 20x de dvd-box van het tweede seizoen Mad Men. Klik hier om kans te maken.

Tags: Mad Men