Humoristisch familieverhaal - Lezen

AGENDA/ZOEK KORTING

trefwoord

plaats

genre

wanneer

van

tot en met

Lezen: Recensie: Mama Tandoori - Ernest van der Kwast

16-06-2010

Ernest van der Kwast – die wordt omschreven als ‘de nieuwe Dimitri Verhulst, maar dan met meer inlevingsvermogen’ – werd in 1981 geboren in Bombay (India), maar groeide op in Nederland. In Mama Tandoori omschrijft hij de bizarre personages uit zijn familie.

De roman gaat over Mama Tandoori, de Indiase moeder van Ernest van der Kwast, die leeft volgens het motto “gratis is goed”. Daarmee is de toon gezet voor het hilarisch en ontroerend levensverhaal van een onalledaagse familie dat soms ook plaatsvervangende schaamte met zich meebrengt.

Meteen grappig
Vaak moet je even wennen aan de schrijfstijl van een auteur voordat je zijn humor begrijpt. Bij Mama Tandoori zorgt Ernest van der Kwast er voor, dat er na twee bladzijden al een glimlach op je gezicht verschijnt. De acties van de moeder beschrijft hij met zo veel humor dat je niet anders kunt. Zo is het normaal dat er regelmatig een deegroller of pantoffel naar iemands hoofd wordt gegooid en dat ze haar man ze naar lijken vindt ruiken. Het is duidelijk dat Mama Tandoori een vrouw is met een gebruiksaanwijzing. Ernest van der Kwast weet dat op de perfectie manier te beschrijven, want door de goed uitgewerkte dialogen schets je meteen een beeld bij haar.

‘Slangenhappie’
De verhalen die je het meest bij zullen blijven zijn de verhalen over Ashirwad, de gehandicapte broer van Ernest. ‘Slangenhappie’ (spaghetti) is zijn lievelingseten en schelden kan hij als de beste. Wanneer je het boek leest voel je de liefde die Ernest voor Ashirwad heeft heel duidelijk. Het lijkt wel alsof alleen Ernest zijn broer totaal accepteert en niet alsmaar blijft hopen dat hij ‘geneest’. Deze passages zitten knap in elkaar: het voelt af en toe pijnlijk dat Mama Tandoori haar eigen zoon niet volledig accepteert, maar aan de andere kant voel je ook de liefde die ze voor haar zoon heeft.

Plaatsvervangende schaamte
Naast de grappige acties van zijn moeder zijn er in het boek ook momenten waarop je plaatsvervangende schaamte voelt. Voorbeeld: wanneer Ernest als klein jongetje zijn eerste atletiekwedstrijd heeft, staat zijn moeder hem langs de lijn té luid aan te moedigen: ‘Jaldi, jaldi!’ (‘Sneller, sneller!’), waarmee ze zelfs fanatieker is dan de gemiddelde voetbalvader. Of deze: als de vader van Ernest een artikel over prostaatkanker wil lezen moet hij dat stiekem op de wc doen, want Mama Tandoori is daar niet van gediend. Wanneer ze schreeuwend vraagt wat hij aan het doen is en vader antwoordt ‘dat hij ook mag poepen’, antwoordt zijn vrouw – terwijl ze op de grond onder de deur door kijkt – ‘Ik ruikt niets!’.

Ernest van der Kwast weet ontroering met humor op een geslaagde manier te combineren, waardoor het boek lekker weg leest. Geen moeilijke woorden, maar een vlot en afwisselend geschreven verhaal dat persoonlijk en grappig is.