‘Krokodil’ is scherp én saai - Lezen

AGENDA/ZOEK KORTING

trefwoord

plaats

genre

wanneer

van

tot en met

Lezen: Krokodil van de Aanslagen - Assaf Gavron

04-08-2009

Etan Enoch, ook wel ‘de Krokodil’ genoemd, is een hele gewone Israëlische jongen. Hij heeft een drukke baan, woont samen met zijn vriendin, en houdt zich verre van politiek. Tot hij in een kwade week maar liefst drie aanslagen overleeft…

Lees ook:
- Win Krokodil van de Aanslagen

Over het conflict in het Midden-Oosten is al veel geschreven, zowel vanuit het gezichtspunt van de Israëliërs die eindelijk een eigen land willen hebben als vanuit de Palestijnen, die bezet en onderdrukt worden. De Israëlische schrijver Assaf Gavron kiest geen kant, maar beschrijft de levens van twee jonge mannen, aan beide zijden van het conflict, wiens levens langzaam maar zeker met elkaar verbonden raken.

Voelbare frustraties
Vooral het leven van Fahmi, een Palestijnse jongen die via zijn fanatiek gelovige broer betrokken raakt bij een terreurgroep, weet Gavron heel levendig te beschrijven. Je voelt zijn frustratie als hij weer eens uren moet wachten bij een grensovergang, de huizen van zijn buren zomaar overhoop gehaald worden, of als hij met de nek wordt aangekeken door een soldaat. Zo ga je bijna begrijpen waarom hij aanslagen voorbereidt. Dat Fahmi eigenlijk een hele lieve jongen is, die liever geen vlieg kwaad doet, maakt het alleen maar schrijnender.

Een kwaaie Krokodil
Dat geldt helaas niet voor Krokodil, de andere hoofdpersoon. Krokodil is een onvervalste yup, die vooral bezig is met zijn onzinnige baan bij Time’s Arrow en onredelijk veel ruzie maakt met zijn vriendin. Goed, ondertussen maakt hij wat aanslagen mee, maar die lijken bijzonder weinig indruk op hem te maken. Dat alles maakt Krokodil een behoorlijk onsympathiek hoofdpersoon, waardoor het moeilijk is met hem mee te voelen. Helemaal als hij door de derde aanslag alsnog instort, is het voor de lezer moeilijk om hem nog te begrijpen.

Wat wil Gavron?
Hoe het voelt om zo volledig in te storten en jezelf niet meer in de hand te hebben, weet Gavron dan weer wél erg goed te beschrijven. Helaas ben je dan al halverwege het boek, en het leven van Krokodil voor en na de aanslagen is zo verschillend, dat heel het boek ervan uit evenwicht is. Wilde Gavron nou inzicht geven in het Midden-Oostenconflict, kritiek leveren op yuppen zonder politieke betrokkenheid of de gevolgen van een aanslag weergeven? Het wordt nooit helemaal duidelijk gemaakt. En dat is jammer, want tussen de lange beschrijvingen van Krokodils doodsaaie baan bevat Krokodil van de Aanslagen ook hele scherpe observaties over het dagelijks leven in een verscheurde regio.