Gistende kluizenaar - Lezen

Lezen: Doppler - Erlend Loe

03-01-2007

Man, volkomen vastgeroest in samenleving, valt van fiets en geeft zijn leven een andere draai: hij verlaat zijn gezin en gaat alleen in het bos wonen. Met een elandkalf, dat dan weer wel. Hmm, interessant.. maar wat wil Noorse schrijver Erlend Loe precies zeggen?

Back to basics, terug naar de natuur, terug naar jezelf. Dat heb je vast wel eens gelezen, gehoord of zelfs gedacht. Hoofdpersoon Doppler in de gelijknamige roman van de Noorse schrijver Erlend Loe (eerder boek: Naïef. Super.) geeft de brui aan zijn standaardleven met knusse tuin, kids, prima ziektekostenverzekering en supermarkten na een val van een fiets. Hij ligt op de grond en bedenkt dat hij eigenlijk gewoon niet meer naar huis kán. Dus vertrekt hij naar het bos met een tent, om daar te wonen. Hoe meer afstand hij van mensen neemt, hoe minder hij ze begrijpt, met hun zelfopgelegde en vaak zelfdestructieve regels. Samen met het elandkalfje Bongo, waar hij voor zorgt omdat hij Bongo’s moeder voor het vlees heeft gedood, probeert Doppler onder luidkeels gemopper en compleet asociaal gedrag iets van zijn nieuwe wereld te maken. Vreemd genoeg lijkt dit juist wat mensen aan te trekken, die in hem een soort profeet van de nieuwe tijd zien.

Dit boek zou ik direct typeren als Scandinavisch: in stijl direct, zonder veel achtergrond of uitleg. Het is hier en nu, en zelfs de meest vreemde trekjes worden met een vanzelfsprekendheid verteld die de personages een bepaalde geloofwaardigheid geven. Juist hierdoor weet je niet precies wat je moet verwachten, het verhaal kan elke bladzijde weer alle kanten opschieten. De thematiek neigt vaak naar natuur, milieu, vastgeroeste sociale systemen en andere maatschappelijke problemen. Dit alles geldt ook voor Doppler: in sociaal-maatschappelijk opzicht ontevreden man trekt zich als kluizenaar terug in de natuur om daar eens lekker te zitten gisten. Maar wat ik bij dit boek wat meer heb dan bij andere Scandinavische romans, is dat er toch wat onbehagen achterblijft met betrekking tot de bedoeling van de schrijver. Niet dat er persé een bedoeling moet zijn, maar aan dit boek lijkt wel zo’n soort beschouwend smaakje te zitten. Het resultaat is als met een gerecht dat je niet helemaal thuis kan brengen: je proeft het ingrediënt, je herkent de smaak, maar je komt er niet op hoe het heet. Best intrigerend. Misschien moet ik maar even met de chef bellen.