Gruwelijk mooi - Film

AGENDA/ZOEK KORTING

trefwoord

plaats

genre

wanneer

van

tot en met

Film: Recensie 127 Hours - Danny Boyle

23-02-2011

Na de ongekende zegetocht van Slumdog Millionaire is Danny Boyle terug met 127 Hours, een verfilming van het waargebeurde verhaal over bergbeklimmer Aron Ralston. Ralston redt zichzelf nadat hij met zijn arm onder een rotsblok terecht is gekomen in een afgelegen natuurgebied in Utah.

Op een vrijdagnacht in april in het jaar 2003 trekt de 26-jarige Aron (gespeeld door opkomende ster James Franco) naar Utah om te gaan hiken in het prachtige, maar afgelegen natuurgebied Canyonlands. Hij heeft niemand verteld waar hij is.

Opzwepende montage
Het eerste gedeelte zien we Aron in zijn element. Met zijn fiets scheurend door het ruige landschap. Klimmend door de kloven, en als enthousiaste gids fungerend voor twee meisjes die hij toevallig ontmoet. Opvallend is dat Boyle niet de traagheid van de weidse natuur overneemt zoals bij veel andere films die zich in de ongerepte natuur afspelen (Into The Wild) gebeurt. De montage en de muziek zijn juist opzwepend, iets wat goed past bij de energie van de hoofdrolspeler.

Als niets Aron lijkt te kunnen raken, wordt hij getroffen door het noodlot. Aron verliest zijn grip als hij in een rotsspleet wil klimmen en de rots die loskomt valt op zijn arm. Hij kan geen kant meer op. Vijf dagen lang houdt hij zichzelf in leven met een minieme hoeveelheid water en eten. Op een gegeven moment moet hij zelfs zijn eigen urine drinken. Om zijn kop erbij te houden, pakt hij vaak zijn videocamera en richt het woord tot familie en vrienden. Die woorden zijn lang niet altijd vol van dramatiek, maar vaak luchtig en zelfs grappig.

Goedkoop zakmesje
Als Aron het einde voelt naderen, het gevecht tegen de elementen en zijn eigen demonen dreigt te verliezen, stijgt hij boven zichzelf uit en bevrijdt zichzelf. We zeggen het maar meteen: ‘Zichzelf bevrijden’ betekent in dit geval dat hij zijn arm op twee plaatsen breekt en door snijdt met een goedkoop, bot Japans zakmesje. Het nieuws rond deze nieuwe Boyle ging snel. In de voorvertoningen van 127Hours liepen veel mensen weg tijdens de ‘bevrijdingsscène’. Boyle spaart de kijker dan ook niet.

Toch zijn de keuzes die Boyle gemaakt heeft goed te begrijpen. Je zit als het ware samen met Ralston gevangen in die nauwe kloof. Je maakt alles met hem mee, zit er bovenop. Als hij dan zijn bovenmenselijke besluit neemt, is het ook niet meer dan normaal dat je dat ook bijna fysiek meemaakt. En dat is heftig, zelfs gruwelijk. Daar moet je tegen kunnen.

Bevredigend eind
Maar als hij dan eindelijk vrij is, is de beloning voor de kijker ook groots. De episch euforische track Festival van Sigur Rós draagt bij aan dat gevoel. Je moet wel heel stoïcijns zijn als dat je niks doet. In vergelijking met Slumdog is 127Hours een stuk minder familievermaak, maar daardoor is het happy end nóg bevredigender.

Als je de filmzaal verlaat, zullen er nog genoeg vragen door je hoofd spoken. Wat moet er in Arons hoofd zijn omgegaan in deze plotselinge, extreme situatie? Hoe vond hij de kracht om te vechten voor zijn leven en de belangrijkste vraag: Zou ik hetzelfde hebben gedaan in zijn positie? Wat het antwoord ook mag zijn, 127Hours is een uitbundige viering van het leven.

127Hours
Regie: Danny Boyle
Release: 24 februari 2011
Website
Trailer: