Zwaar familiedrama Vinterberg - Film

AGENDA/ZOEK KORTING

trefwoord

plaats

genre

wanneer

van

tot en met

Film: Recensie Submarino – Thomas Vinterberg

15-09-2010

Regisseur Thomas Vinterberg werd bekend met het overrompelende Festen (1998). Nu is hij terug met Submarino. Ook in deze film belicht hij de gevolgen van een traumatische jeugd. Resultaat: een donkere film maar geen melodrama.

De Deen Thomas Vinterberg richtte in 1995 samen met Lars von Trier en enkele andere regisseurs de Dogme 95 beweging op. Zij wilden in films de focus verleggen van special effects en dure nabewerkingen naar de puurheid van het verhaal en de prestaties van de acteurs.
Ze spraken af zich bij het filmen aan tien strikte regels (dogma’s) te houden. Eén daarvan was dat de camera in de hand moest worden gehouden en dat elke beweging of fixatie uit de hand is toegestaan. (Wikipedia)
In Submarino heeft Vinterberg deze dogma’s grotendeels laten varen, maar wel staan nog steeds het verhaal en de acteurs op de voorgrond. En dat verhaal is niet vrolijk.

Verwaarloosde broers

In de proloog zien we twee verwaarloosde, jonge broers van ongeveer tien, elf die moeten opboksen tegen hun agressieve, alcoholische moeder. Ze slaat Nick, de oudste, omdat hij haar sterke drank heeft gepikt. Wanneer ze even later buiten westen op de grond ligt in haar eigen urine, neemt Nick wraak door er een broodrooster in te houden, zodat ze een schok krijgt.
In deze uitzichtloze situatie proberen de broers zo goed mogelijk te zorgen voor een klein babybroertje. Die verantwoordelijkheid is natuurlijk te groot, wat leidt tot een traumatische ervaring.

Vreugdeloze seks
We maken een sprong vooruit in de tijd en zien we Nick (een sterke rol van Jacob Cedergren) als verbitterde volwassene. Hij is alcoholverslaafd en is net vrij uit de gevangenis. Hij moest zitten, omdat hij zomaar iemand op straat had aangevallen nadat zijn vriendin het uitmaakte. Nu heeft hij vreugdeloze seks met zijn sympathieke buurvrouw Sofie, ook een drinker die de voogdij over haar kinderen is kwijtgeraakt. Zijn enige vriend lijkt de dikke Ivan te zijn, de psychisch onstabiele en geweldadige broer van zijn ex. Nick denkt dat hij hem van zijn geweldadige, seksuele gevoelens af kan helpen door hem seks te laten hebben met een vrouw. Dit blijkt een grote misvatting.

Nick’s jongere broer (die in de film naamloos blijft) doet ondertussen hard zijn best om na het overlijden van zijn vrouw voor hun zoon Martin te zorgen. Al snel wordt duidelijk dat hij verslaafd is geraakt aan de heroïne en tegenover de sociale dienst probeert vol te houden dat hij een goede vader is. Ondanks zijn goede bedoelingen is het hartverscheurend om te moeten zien hoe hij steeds meer tekortschiet als vader.

Realistische uitzichtloosheid
De twee broers, die allebei worstelen in hun volwassen leven, hebben in het verhaal maar weinig contact met elkaar. Ze zien elkaar op de begrafenis van hun moeder, maar wanneer Nick zijn broer later probeert te bereiken heeft hij geen succes. Toch is het fascinerend om te zien hoe hun jeugd hun twee afzonderlijk getoonde levens beïnvloedt.

Bijzonder aan deze film is dat - ondanks dat het een zwaar verhaal is - het niet verzandt in melodrama. Ok, je zult waarschijnlijk niet vrolijk de bioscoop uitstappen, maar Vinterberg is er wel goed in geslaagd om de uitzichtloze situatie waarin de broers zich bevinden uiterst realistisch uit te beelden. Eigenlijk legt hij precies de vinger op de zere plek: wat de gevolgen kunnen zijn van een verwaarloosde, traumatische jeugd.

Vinterberg zegt zelf over de film: ‘Ik wilde een verhaal vertellen over mensen die om elkaar geven, zelfs onder zware omstandigheden en in een grauwe omgeving.’ In die opzet is hij geslaagd.

Submarino
Regie: Thomas Vinterberg
Release: 16 september 2010
Website film

Trailer: