SATC2: De koek is op - Film

Film: Recensie Sex and the City 2 – Michael Patrick King

26-05-2010

De serie was perfect afgerond; de eerste film een toegift voor trouwe fans. Wat Sex and the City 2 hieraan nog kan toevoegen, wordt pijnlijk duidelijk: weinig. Logisch dat de ooit zo hippe New Yorkse dertigers verder gaan met hun leven, maar willen we dat wel zien?

Lees ook:
- Sex and the City in museum
- SATC: kleding op straat

Laten we meteen met de deur in huis vallen: met de mode zit het wel goed in het vervolg op de eerste SATC-film uit 2008. Er zijn vintage jurken van Valentino en Jean Desses, torenhoge pumps van Yves Saint Laurent en Louboutin, onbetaalbare jasjes van Dior en handtassen waar je makkelijk een jaarsalaris voor neertelt. En als knipoog naar de serie is er zelfs een jurk te zien die Carrie al eens eerder droeg (normaliter een no go voor styliste Patricia Field).

Weinig seks, geen stad
Met het verhaal laat Sex and the City 2 jammer genoeg wel zien dat het concept zijn beste tijd gehad heeft. Zat de kracht ‘m ooit in de thema’s uit de titel; in de tweede film hebben zowel de seks als de stad een bijrol. Waar de dames ooit in iedere nieuwe nachtclub een mannelijke inwoner van Manhattan verslonden, is de burgerlijkheid nu officieel ingetreden. Big en Carrie kregen hun happy end al in de vorige film en kijken nu vooral tv in hun decadente appartement, Miranda en Charlotte zijn druk met hun gezin en Samantha besteedt haar tijd vooral aan het bestrijden van overgangskwaaltjes.

Karikaturen
De levensvreugde moet aangewakkerd worden tijdens een exotisch weekje in Abu Dhabi. Op productiekosten is niet bezuinigd: we zien enorme suites, kameelritjes door de woestijn (gefilmd in Marokko) en hippe Arabische bars. Maar zelfs in deze setting komen de personages niet goed uit de verf. Ze lijken stereotypen van zichzelf, met Carrie als zeurende twijfelkont en Charlotte als tuttige slapstickactrice (denk: de broekpoepscène uit de eerste film). De subtiele humor uit de serie is hier en daar terug te vinden in geslaagde oneliners, maar het gevoel dat ooit bij de serie hoorde mist. En: ouderdom overheerst.

Veertigers in de karaokebar
Dat shoppende, over seks pratende single veertigers niet meer geloofwaardig zijn, weten regisseur Michael Patrick King en producent Sarah Jessica Parker zelf ook. Daarom wordt bewust de draak gestoken met de nieuwe levensfase van de filmvriendinnen: een behaloze oppas die als concurrentie gezien wordt, gesprekken over het moederschap (wel onder het genot van cocktails) en Samantha die vroeg naar bed gaat. In het licht hiervan wordt een goedbedoelde karaokescène een First Wives Club-achtig tafereel waarbij plaatsvervangende schaamte om de hoek ligt. Wat overblijft is een film die alle SATC-fans moeten zien omdat het écht de laatste is, maar die net iets te vaak de ‘vriendinnen op leeftijd hebben het toch leuk’-grens opzoekt. Gauw die dvd’s weer eens kijken.