Matig drama - Film

AGENDA/ZOEK KORTING

trefwoord

plaats

genre

wanneer

van

tot en met

Film: Recensie Kom niet aan mijn kinderen

06-05-2010

Een heftig waargebeurd verhaal met een actueel onderwerp zou garant moeten staan voor een meeslepend drama. Maar het op het gelijknamige boek gebaseerde Kom niet aan mijn kinderen laat weinig indruk achter.

De Nederlandse Hanne en de Syrische Nizar zijn gescheiden. Op een dag wil Nizar de kinderen als verrassing meenemen naar Eurodisney. Daar zullen ze echter nooit aankomen. In plaats daarvan ontvoert hij ze naar Damascus om op die manier de volledige voogdij op te eisen. Wat volgt is een bittere strijd van moeder Hanne om koste wat het kost haar kinderen terug te krijgen.

Slecht acteerwerk
In 2004 ontvoerde de ex-man van Janneke Schoonhoven hun twee kinderen, Sara en Ammar, naar het buitenland. Twee jaar lang moest ze vechten om ze weer terug te krijgen. Vijf maanden daarvan verbleven ze op de Syrische ambassade. Nadat Sara en Ammar weer veilig terug in Nederland waren en Schoonhoven de rechtzaak om de voogdij won, schreef ze het boek Kom niet aan mijn kinderen. Regisseur Ron Termaat (Westenwind) verfilmde het verhaal, maar wat in het echt zo hard verscheurend was komt in de film helaas niet over.

Aan de mooie locaties (Tunesië en het opvallend zonnige Nederland) en bijbehorende mooie shots zal het niet liggen, maar het is vooral het acteerwerk dat deze film onderuit haalt. In films als Lover of Loser (2009) of In Oranje (2004) hebben we gezien dat Nederland over aardig wat jong acteertalent beschikt. Maar de kinderen die de rollen van Sara en Ammar spelen zijn waarschijnlijk alleen op hun gelijkenis met de echte kinderen van Janneke Schoonhoven gecast. Hun spel stelt teleur en ontstijgt nauwelijks het niveau van een opvoering van een schoolmusical.

Matig drama
Karina Smulders (Brideflight, Ober) als de verbitterde moeder en Cahit Őlmez (Baantjer, Flikken) als de arrogante vader weten nog wel enigszins hun hoofd boven water te houden. Smulders is geloofwaardig als moeder Hanne. En ook Őlmez overtuigt in zijn rol als de harde Nazir.

Eigenlijk zegt het al genoeg dat het einige wat indruk maakt de aftiteling is. Daarin wordt duidelijk dat er in Nederland per jaar honderd tot tweehonderd kinderen ontvoerd worden naar het buitenland. Het thema is dus echt aan de orde van de dag, maar voor een film is wel meer nodig dan alleen een spannend, actueel onderwerp. Termaat levert met Kom niet aan mijn kinderen een matig drama af. Het verhaal werd hem op een presenteerblaadje aangeleverd dankzij het boek van Schoonhoven, maar een slecht script en zwak acteerwerk gooien roet in het eten.