Gilliam pakt visueel uit - Film

Film: Recensie The Imaginarium of Doctor Parnassus – Terry Gilliam

04-02-2010

Na jaren afwezigheid (zijn laatste was Tideland uit 2005) komt regisseur Terry Gilliam met The Imaginarium of Doctor Parnassus. De fantasierijke regisseur pakt uit met een film die een visueel spektakel is en niet alleen zal scoren op de laatste filmbeelden van Heath Ledger.

Lees ook:
- Films met een vloek

Tijdens het maken van The Imaginarium of Doctor Parnassus pleegde hoofdrolspeler Heath Ledger zelfmoord. Even leek het of de film verloren was: de film was nog niet voor de helft klaar en wie kon zijn rol overnemen? De oplossing: het script werd iets aangepast en Johnny Depp, Colin Farrell en Jude Law namen met z’n drieën de rol van Ledger over. De film was gered.

Lust voor het oog
De noodgedwongen gedaantewisselingen die dit tot gevolg hebben, passen uitstekend in de fantasiewereld die regisseur Terry Gilliam je voorschotelt. The Imaginarium of Doctor Parnassus is een lust voor het oog (en niet alleen door al die mooie mannen). De fantasiewereld die hij neerzet is creatief, surrealistisch, kleurrijk en veelzijdig. Er wordt zo groots uitgepakt met visuele effecten, dat het je soms begint te duizelen. Klinkt als een kermis in de bioscoop en dat is het ook wel een beetje, maar de soms schreeuwerige en kitscherige sfeer passen uitstekend bij het theatrale thema van de film.

Overweldigend
Het is namelijk Parnassus (Christopher Plummer) en zijn theater, die centraal staan in The Imaginarium of Doctor Parnassus. Al honderden jaren reizen ze samen over de wereld met een show, waarin hij in de fantasie van zijn publiek kan binnendringen zodra ze door de magische spiegel stappen. De ervaring die ze daar opdoen is overweldigend; al hun wildste ideeën worden voor even werkelijkheid. De realiteit is minder leuk. Doctor Parnassus moet zijn dochter Valentina (Lily Cole) op haar zestiende verjaardag afstaan aan de duivel, Mr. Nick (een mooie rol van Tom Waits). Nu die verjaardag nadert, probeert Doctor Parnassus haar wanhopig te beschermen voor haar vreselijke lot.

Achterbakse charmeur
Natuurlijk is het heerlijk om Heath Ledger nog één keer op het witte doek te zien. Hij vertolkt zijn rol van achterbakse charmeur geloofwaardig, maar hij verdient niet alle aandacht: ook de relatief onbekende Lily Cole speelt haar rol van meisje in nood overtuigend en de oude Plummer (die voor zijn komende film The Last Station onlangs genomineerd werd voor een Oscar) speelt de in zichzelf gekeerde drank- en gokverslaafde Doctor Parnassus op een fantastische manier. Op een afwezige, licht getikte manier en volledig in zijn rol opgaand wint hij je sympathie.

Vaag en chaotisch
Het verhaal is soms wat vaag, chaotisch en onsamenhangend, maar doordat je ingepakt wordt door visuele effecten weet de film de volle twee uur te boeien. Ook zit er nog een moraal in Gilliams nieuwste film; Doctor Parnassus zou je als alter ego van de regisseur kunnen zien: een man die zijn publiek predikt vooral te blijven geloven in de kracht van de verbeelding.