Japans drama met echte humor - Film

AGENDA/ZOEK KORTING

trefwoord

plaats

genre

wanneer

van

tot en met

Film: IFFR-recensie: Lost Paradise in Tokyo

01-02-2010

De Japanse Mikio schrikt als hij de volgende ochtend het hoertje, dat hij voor zijn broer had besteld, vrolijk hupsend in huis aantreft. De Japanse regisseur Shiraishi Kazuya heeft in Lost Paradise in Tokyo een klein verhaal ontroerend neergezet met ruimte om af en toe flink te lachen.

Lees ook:
- Alles over CJP-korting op het IFFR
- Recensie Street Days: blije heroïnefilm
- Recensie Paju: bizarre relatie
- Recensie Los Condenados

Na de dood van zijn ouders zit Mikio opgescheept met zijn oudere broer Saneo, die geestelijk gehandicapt is. Een mooie Japanse man om te zien, maar moeilijk om mee samen te leven. Mikio weet niet wat hij met hem aanmoet en sluit hem daarom vaak op in hun appartement als hij moet werken. Wanneer Mikio een callgirl voor zijn broer bestelt, verandert het leven van de twee broers.

Het meisje, Fala, is namelijk niet meer weg te slaan uit hun huis. Na een paar minuten is ze van haar hoerige imago af en verandert ze in een zorgzaam meisje dat veel begrip toont voor de gehandicapte man. Ze laat Mikio zien dat het niet goed is voor Saneo om opgesloten te zitten en neemt hem vaak mee naar buiten om het paradijs te ontdekken. Al loopt dat niet altijd even goed af.

Lachen om onschuld
Klinkt in eerste instantie als een zwaar coming-of-age-verhaal, maar niets is minder waar. Er valt genoeg ontroering, maar ook humor te ontdekken in deze film, die meedingt naar de VPRO Tiger Awards. Saneo kan bijvoorbeeld leuk tekenen en kladdert daardoor alle muren van het appartement vol met simpele poppetjes, hartjes en sterretjes (tot grote ergernis van zijn broer).

En de onschuld van Saneo werkt vaak op de lachspieren, bijvoorbeeld als Mikio de telefoon opneemt en duidelijk wordt dat er een vrolijk poppetje op de hoorn getekend is. Of als er even later een schildpad voorbij kruipt, die bewerkt is met rode nagellak. Door de grappige vondsten wordt de film niet al te zware kost. Daarbij is de sprookjesachtige Fala altijd vrolijk en behulpzaam, waardoor je je niet ook nog zorgen hoeft te maken om haar lot.

Groeiende band
De emoties van de personages in deze film zijn haarfijn uitgewerkt en dat maakt Lost Paradise in Tokyo niet alleen sympathiek, maar ook spannend. Langzaam zie je dat er een speciale band groeit tussen Fala en Mikio. Eerst moet laatstgenoemde niets van de hoer hebben, maar na verloop van tijd ziet hij dat de callgirl op vele andere manieren ook belangrijk is voor Saneo. En zo krijgt Mikio steeds meer respect voor de manier waarop Fala zijn broer blij maakt.

Hoewel de verhaallijn zich er goed voor zou lenen, wordt er niet veel bloot getoond. Fijn, want zo behoudt de film zijn eer. Door de botsingen tussen de personages (en een paar enge regisseurs die het op Saneo gemunt hebben – let vooral op die scène) blijf je twee uur lang gefascineerd aan het scherm gekluisterd. Een dikke aanrader.

Lost Paradise in Tokyo
Regie: Shiraishi Kazuya
Entree: normaal €9,- / Met CJP (tot 17:00 uur): €6,50
www.filmfestivalrotterdam.com
Trailer: