3D-luik: Ontwikkeling - Film

AGENDA/ZOEK KORTING

trefwoord

plaats

genre

wanneer

van

tot en met

Film: Kunstmatige diepte

22-09-2009

Na een lange stilte is 3D opeens weer helemaal terug. Maar hoe werkt dat nou eigenlijk en wat brengt de toekomst? In drie losse artikelen gaat CJP hier op in. Vandaag zoomen we in op de ontwikkeling.

Lees ook:
- Iedereen geniet van Scar 3D

Om iets in drie dimensies te kunnen zien heb je twee foto’s nodig. Deze stereofoto’s bekijk je met beide ogen. Als de twee afzonderlijke afbeeldingen zo’n 6 cm van elkaar af staan -ongeveer gelijk aan de afstand tussen de pupillen- ziet het er met het blote oog wazig uit. Maar met een speciale bril zie je de twee afbeeldingen als één afbeelding met diepte. Voor dit omvormen tot diepte zijn sinds het begin van de vorige eeuw verschillende technieken ontwikkeld.

Anaglyph
Op het scherm wordt het ene beeld afgebeeld in rood en het andere in groen. Bekijk je het door het bekende rood-groene brilletje dan ziet het er ineens heel anders uit. Het ene brillenglas laat alleen de rode beelden door, het andere alleen de groene. Samen zie je dit als één beeld met diepte, het zogenaamde anaglyph. Deze techniek werd in al in 1915 in de eerste bioscoopfilms toegepast. Dit was toen nog erg exclusief en pas in de jaren vijftig werd het toegankelijk voor het grote publiek. Ook stripboeken werden in 3D uitgebracht en massaal verkocht: er gingen ruimen 1 miljoen 3D-exemplaren van Mighty Mouse over de toonbank.

Je lijkt 'in' de film te zitten:

Twee bijna dezelfde foto's over elkaar:

Polarisatie
Licht is een golfbeweging en beweegt in een bepaalde richting. Je kunt beelden polariseren zodat deze allebei een andere richting op bewegen. Zo kun je het ene beeld van linksboven naar rechtsonder laten trillen en het andere van rechtsboven naar linksonder. Vervolgens worden deze beelden op een scherm afgebeeld. Een bril met twee verschillend gepolariseerde glazen decodeert deze beelden met een 3D-beeld als resultaat. Een toepassing hiervan is de Cobox. Dit is een toestel waarin twee tft-schermen en een halfdoorlatende spiegel een gepolariseerd beeld geven. Dit zijn twee bijna dezelfde beelden dubbel afgebeeld, die met een gepolariseerde bril in diepte te zien zijn.

Op de Cobox kun je met een gepolariseerde bril diepte zien:

Shutter glasses
Een van de laatste technieken is de bril met shutter glasses. Hierbij wordt om beurten een van de lcd-glazen ondoorzichtig gemaakt. Tegelijkertijd worden er twee verschillende beelden op het scherm afgewisseld; een voor het linker- en een voor het rechteroog. Als je linkerglas zwart is, zie je met je rechteroog het beeld wat bij je rechteroog hoort en andersom. In principe zie je het beeld dus nooit met twee ogen tegelijk. De brillenglazen knipperen met een minimale frequentie van 60Hz per glas, wat samen voor 120 Hz staat. Dit is zó snel dat je hersenen de afbeeldingen als vloeiend 3D-beeld zien.

Elk glas knippert zestig keer per seconde:

Head tracking
Head tracking is een techniek die toegepast zal worden in interactieve applicaties, zoals games. Het beeld reageert op jouw bewegingen waardoor je ‘in’ de digitale omgeving zit. Met wat huis-, tuin- en keukenspullen en een stukje software kun je dit zelf al maken. De persoon in het filmpje hieronder doet dit met een Wii. Deze reageert op de twee infraroodlampjes op zijn hoofd, dus eigenlijk op de bewegingen die hij met zijn hoofd maakt. Het beeldscherm reageert vervolgens op de bewegingen van het hoofd. Zonder te bewegen zie je geen diepte, maar wanneer je eenmaal je hoofd beweegt kun je op een plat beeldscherm ‘om het hoekje kijken’.

Bekijk hier wat headtracking is: