Ze zijn pas negentien en twintig jaar, maar het is ze gelukt. Matthijs van de Sande Bakhuyzen en Loïs Dols de Jong dragen samen de hele film Het Leven uit een Dag. Dat was niet altijd makkelijk: “We moesten ineens een verliefd stelletje gaan spelen”.

Lees ook:
- Een dag met Novastar 

Hier gaat de film over:
De film is gebaseerd op het gelijknamige boek Het Leven uit een Dag van A. F. Th. van der Heijden (1988). Het boek gaat over een wereld waarin een heel mensenleven maar één dag duurt. Alles kan in deze wereld dus maar één keer, maar Benny en Gini zijn zo verliefd op elkaar dat ze wanhopig naar een uitweg zoeken. Die vinden ze in de hel: de wereld zoals wij die kennen, vol one-night-stands, drank en grauwheid.

Kenden jullie elkaar al voordat de opnames begonnen?
Loïs: “Ja, we wonen bij elkaar in de straat.”
Matthijs: “Maar we speelden niet met elkaar in de zandbak, want we schelen twee jaar in leeftijd. Toch was het heel grappig toen Marc (de Cloe, regisseur – red.) me een foto van Loïs liet zien en zei dat dit het meisje was dat hij zocht.”

Kenden jullie het boek?
M: “Ik heb het boek niet gelezen.”
L: “Toen ik vijftien was heb ik het boek voor mijn lijst gelezen. Hij is namelijk heel klein en dun!”
M: “Net als jij.”
L (lachend):“ Ja, daarom ben ik vast gecast, omdat ik zoveel op het boek leek. Ik weet nog wel dat ik me echt Gini voelde toen ik dat boek las. Maar ik vond haar wel steeds vervelender. Ze kon bijvoorbeeld heel rood worden als mensen iets aan haar vroegen en was nog helemaal niet stoer. Dat waren allemaal dingen waar ik ook onzeker over was. Heel confronterend.”

Lijkt de film verder op het boek?
L: “Eigenlijk niet. Het verhaal is herschreven en de sfeer is anders. De film is lieflijker en lichter, en het draagt een andere boodschap uit: dat ware liefde overwint. Het boek heeft een ander thema. Wel maakt Benny een zelfde soort ontwikkeling door.”
M: “En dat doet ‘ie met mannen. Ik was dus blij dat Marc het boek heeft bewerkt.” (Lacht.)
L: “In de film zijn de personages wel meer naar elkaar toegetrokken. In het boek waren ze iets…”
M: “Cooler. Wat vind je trouwens van mijn haar in de film? Iedereen zegt: ‘doe normaal, wat heb je voor raar haar’. Het is zo wel oké, toch?”

Ik vind het wel oké, maar dit korte haar is leuker.
M: “Ik heb altijd lang haar gehad. Maar dit is dus beter? Oké.”
L: “Haha, ik weet nog wel hoe zijn haar vroeger zat. Het kwam tot over zijn schouders.”
M: “Wat een onderwerp.”

Een ander onderwerp dan: die seksscène. Hoe was het om die te spelen?
L: “Het was gek, maar ik heb het aangepakt alsof het een normale scène was. Je moet een knop omzetten. We hebben veel repetities gehad, waardoor het steeds normaler werd. Hoewel het bizar blijft dat er zoveel mensen om je heen staan.”
M: “Er zitten eigenlijk twee kanten aan. De eerste is: hoe overwin je zoiets als acteur? Daar heeft de regisseur goed bij geholpen. De handelingen stonden al vast en er werd heel professioneel mee omgegaan. De tweede kant is hoe het eruit gaat zien in de film. Het gaat niet om ons; het gaat om het verhaal. Dus klinisch gezien zijn het seksscènes, maar in het verhaal zijn het gebeurtenissen die het verhaal sturen.”

Was het dan nooit ongemakkelijk?
M: “Ja, de eerste keer dat we samen speelden was heel ongemakkelijk.”
L: “We wisten gewoon niet wat we met elkaar aanmoesten.”
M: “Moesten we ineens een verliefd stelletje gaan spelen.”
L: “En gaan schuifelen, terwijl je nauwelijks het idee hebt dat je elkaar mag aanraken.”
M: “Toen zijn we gaan repeteren om te ontdekken hoe je je gedraagt als je verliefd bent. Dat moet je in jezelf zoeken.”

Wat zou je doen als je leven echt maar een dag duurde?
L: “Eén dag is beangstigend kort. En ik denk dat mensen op een of andere manier juist het onsterfelijke leven willen.”
M: “Dat lijkt me helemaal niks; zo zijn we veel gelukkiger. Maar als ik echt maar een dag te leven had, zou ik mooie meisjes, vrienden en muziek om me heen verzamelen voor een 24 uur durend feest met liefde.”
L: “Mag ik ook komen?”
M: “Zeker!”

Loïs, dit is je speelfilmdebuut en je hebt meteen zo’n grote rol. Hoe was dat voor jou?
L: “Natuurlijk is zo’n eerste film heftig, maar ik vond het ook heftig om voor het eerst op een paard te zitten en om voor het op eerst skeelers te staan. Dat geldt voor alles dat je voor het eerst doet. In het begin vroeg ik me wel eens af: hoe ga ik dit doen? Maar ik werd goed begeleid. En Matthijs was natuurlijk heel aardig voor me.”

Dus alles op de set liep gesmeerd?
M: “Echt niet!” (Tegen Loïs:) “Waarom moet je lachen?”
L: “Ik moest even denken aan die keer dat we gingen dansen op Smack my bitch up.”
M: “Oh ja! We namen een dansscène op en ik kreeg het helemaal te pakken. Ik zwaaide Loïs zo met haar hoofd tegen de camera.”
L : “Ik bleef gewoon lachen, maar na een uur begon ik helemaal te draaien en toen moest er een dokter bij worden gehaald. Maar het is bijna niet te zien. Hoewel ik een dikke wang heb in die scène.”
M: “Maar soms voelde me ook echt een soort Hollywoodgast, hoor. Ik heb in een F-16 gezeten en in Den Haag een plein opgereden met heel veel auto’s terwijl er sneeuwmachines aan stonden. We hebben echt coole dingen meegemaakt.”

Het Leven uit een Dag
Naar een boek van A. F. Th. van der Heijden
Regie: Marc de Cloe
Release: 3/9/2009
www.hlued.nl
Trailer:

Foto: Selma van der Meijs

Tags: Het Leven uit een Dag, Matthijs van de Sande Bakhuyzen, Loïs Dols de Jong, Nederlands Film Festival, Marc de Cloe, A.F.Th. van der Heijden